Het moderne leven
Door Misja Boonzaayer

Dus… stop hou op

Kennelijk ontgroei je het ergens zo rond groep drie. De mantra: ‘stop, hou op, ik vind het niet meer leuk’. In groep een en twee is dat een nog dagelijks gehoorde slogan op het schoolplein.

En ook thuis hoorde ik het geregeld, als zoon zat was wat dochter keer op keer bij hem uitvrat (en vice versa). In de meeste gevallen heb ik niet kunnen achterhalen wat het uitvreten dan precies inhield, want tegen de tijd dat ik om de hoek kwam, keken beiden me poeslief en volkomen onschuldig aan. Dus droop ik na een dreigend ‘ik heb je broertje duidelijk stop horen zeggen, dus stop ermee’ weer af.

Maar nadat iedereen in tenminste groep drie zat, heb ik het niet meer gehoord. Nu hoor ik ‘kappen!’ van puber en ‘ik ga je beuken’ van zoon. Maar dat zal ook wel weer snel overgaan. Dan wordt het weer iets nieuws. Net zoals we vroeger onze duim tegen ons voorhoofd zetten als iemand een boer liet. En degene die het laatste was een klap voor zijn kop gaven. Want dat was het spelletje.

En als twee mensen hetzelfde gelijktijdig zeiden, dan knepen we in elkaars armen en riepen ‘eersie knijp stereo’. Maar ja, dat was dus in de jaren negentig. Dat kan nu ook echt niet meer.

Hoewel sommige dingen aan geen enkele vorm van tijd onderhevig zijn. Die blijven altijd zoals ze waren. Bijvoorbeeld – en nou noem ik maar even een heel willekeurige dwarsstraat – het Eurovisie Songfestival. Dat blijft een wedstrijd waarbij ik altijd enorm kan genieten van de humor ervan. Waarvan ik altijd denk dat de hype - de hysterie – is ingegeven door een joie de vivre van heb ik jou daar. Met een gigantische knipoog.

Terwijl ik heus wel weet dat dat niet zo is. Dat Eurovisie Songfestival, dat is serious shit. Dat is net zo serieus als dat je éérst de boer laat, en dáárna pas je duim tegen je voorhoofd zet. Of – anno nu – dat je éérst ‘gele auto’ zegt, en dán pas je broertje tegen zijn hoofd slaat. Die vervolgens roept: ‘ik ga je beuken!’.

Morgen ga ik er eens lekker voor zitten. De finale van het Eurovisie Songfestival. Met een hapje en een drankje. Iets met stijl. Witte wijn, of misschien iets met een kleine bubbel. Misschien ga ik zelfs wel stemmen. Of boeren. Ik zet alvast mijn duim tegen mijn voorhoofd. Want sommige dingen veranderen nooit.