Het moderne leven
Door Misja Boonzaayer

Dus… meeloopjuf

Dat ik op zolder een muur heb kunnen behangen met wikkels van een zeker chocolademerk, is vooral dankzij een club vriendinnen die zich zonder enige vorm van protest wilde inzetten voor het leegeten van de wikkels. Zodat ik nu (binnen een jaar!) een Tony-muur heb.

Aan de andere kant van de muur bestaat het behang uit tekeningen van de kinderen. Niet alle tekeningen, maar een selectie van de meest opvallende, bijzondere en oogstrelende kunstwerken. Die zitten dus op de muur. Of liggen ervoor. Of liggen op de trap op weg naar de muur. Óf hangen nog in de keuken aan de koelkast. Tussen alle andere documenten die het bewaren op de koelkast om de een of andere reden waard zijn. Recepten (eten, brillen, pillen), instructies voor de avondvierdaagse, dat werk.

Instructies die ik heel hard nodig heb, want alleen al bij de gedachte aan de avondvierdaagse moet ik bijkans aan het zuurstof. Niet alleen, omdat het spitsuur met zeker twee uur wordt vervroegd, ook omdat starttijd, eindtijd, verzamelplek, muzikaal repertoire, aanmeldjuf en route voor zoon allemaal precies anders zijn dan voor dochter. Dat vind ik ingewikkeld. Dus heeft de instructiebrief de selectie gehaald en hangt hij als Belangrijk Document aan de koelkast.

Nou vind ik veel dingen ingewikkeld hoor. Wat ook pijnlijk merkbaar wordt als dezelfde vriendinnen uit de chocoladeclub ongeveer allemaal (het zijn er 20) appen dat ik niet moet vergeten mijn kroost aan te melden. En dankzij een vriendelijke reminder van school heb ik zelfs betaald. Ik heb zelfs aangegeven op welke dagen ik eventueel zou kunnen meelopen. Wat theoretisch elke avond kon zijn, wat mij betreft.

Nou, en nu ben ik dus aanmeldjuf. Loop ik alle avonden mee. Moet ik ervoor zorgen dat ik met net zoveel kinderkoppies weer thuiskom als dat ik heen ging. Moet ik de juiste route lopen, de club aan het eind van de pauze weer in de benen helpen en aan strak timemanagement doen om te voorkomen dat we nog aan het lopen zijn tegen middernacht. En boven alles: een kwartier eerder aanwezig zijn.

Iedereen die mij een beetje kent, schiet ongeveer hier in de lach. En ik in de stress. Dus ben ik de tijden uit mijn hoofd aan het leren. Vanaf de instructiebrief. Die ik érgens tussen de tekeningen van de kinderen aan de koelkast heb. Of op de trap. Of voor de muur, of eraan…