Hier kan ik wel aan wennen (100 km, deel 2)

Zodra de ‘100 km’ discussie losbarstte, dacht ik meteen terug aan een ritje, jaren geleden. We moesten naar een afspraak voor een interview. Eén probleempje: een andere klus van de fotograaf was wat uitgelopen, dus op tijd komen zou een grote uitdaging worden. Het kon eigenlijk nét niet. Maar relaxed als hij is, stelde hij meteen gerust: dat halen we!

Nog nooit heb ik met zoveel spanning de snelheidsmeter én de klok in de gaten gehouden. Op sommige stukken, daar waar het kon, drukte hij ferm het gaspedaal in. De race tegen de klok was begonnen. Een minuut winst. Twee minuten. ‘Gaat goed’, concludeerden we. Ho, afremmen, want rekening houden met ander verkeer. En weer gassen. Met piepende banden en drie minuten tijdswinst kwamen we tot stilstand bij de eindbestemming. Te laat. ‘Belachelijk eigenlijk, om het toch te proberen, terwijl het extra brandstof kost, je het niet per se veiliger maakt op de weg en een groot risico op een bekeuring op de koop toe’, zeiden we op terugweg. Ditmaal wel keurig aan de maximale snelheid houdend.

Goed, de snelheid gaat er dus aan. Als notoire laatkomer lichtelijk een ramp. Of toch niet? Tijd om de proef op de som te nemen. Nu heb ik het geluk dat ik voor mijn werk de goede kant oprijd: van Zwolle naar Meppel. Iedere ochtend suis ik voorbij de file op de A28, de andere kant op. Het kost pakweg 32 minuten, van huis naar kantoor. Tijdens deze rit had ik wél de mazzel dat er weinig vrachtwagens op de weg waren.

En dan de rit waarbij ik me keurig aan het 100 km-limiet heb gehouden: 3 minuten langer onderweg. Maar wat voelde dat eindeloos langer! De eerste vijf minuten moest ik mezelf dwingen om niet harder te rijden, puur uit gewoonte om mee te gaan in die voorbijsnellende stroom. Een vrachtwagen inhalen terwijl ik in de achteruitkijkspiegel een bus vol pakketjes op hoge snelheid zag naderen, durfde ik in dit geval niet aan. Maar verder: het is best prettig om rustiger te rijden. En verrassend genoeg viel me op dat meer mensen dit doen. Ze zien er zelfs ontspannen uit. Blij bijna. Misschien is dat nog wel de grootste winst, naast minder uitstoot van stikstof en minder brandstofkosten: dat je ontsnapt aan het gejaag van alle dag. Hier kan ik wel aan wennen. Nu alleen nog mijn muziekkeuze aanpassen, want anders gaat het alsnog grandioos mis.

Bianca van der Pol