100, het is letterlijk gas terugnemen (100 km, deel 3)

Gas op de plank of een ontspannen ritje naar huis? Na twee testritten is dat voor mij het grote verschil. Want is dat 100 kilometer per uur rijden echt zo irritant?

De rit van het kantoor in Meppel naar huis in Hoogeveen mocht ‘op volle toeren’. Een traject van 25 kilometer waarvan 18 kilometer snelweg. Het was rond 15.00 uur dus ‘knallen’ op de linkerbaan was geen probleem. Dat is in de spits normaliter wel anders gezien het aantal ongevallen dat er op de A28 gebeurt. Ik rijd een ‘pittige’ auto die bijna kwispelt op hoge snelheden. Nadeel is wel dat ze dan uitnodigt tot harder en harder. 170 is weliswaar verboden in Nederland, maar geen probleem. Daar ging ik met 130+ richting Hoogeveen. Toch werd ik nog een aantal maal vlot ingehaald. 130 rijden is op dit moment écht niet bijzonder op dit traject.

Grenzen zoeken

Wat opviel is dat ik ook op de andere wegen de snelheidslimiet opzocht: 85-90 op een 80-weg, 55-60 op een stuk waar je 50 mag en ook in de wijk een tikje meer dan de kindveilige 30 kilometer per uur. Jammer dat alle stoplichten deze middag voor mij op rood stonden.

Gespitst om vooral lekker door te rijden, kwam ik na 24 minuten thuis. Bruisend van energie.

Slakkengang

Ik zag op tegen de rit van Hoogeveen naar Meppel; de volgende dag om 9.30 uur (dus ook buiten de spits). 100 kilometer per uur; een slakkengang. Alleen op dagen dat ik me nog niet heel wakker voel vind ik tuffen achter een vrachtwagen lekker. Met een muziekje aan knor ik dan kalmpjes naar het werk.

Maar het gevoel iets te moeten, dat vind ik niet zo prettig. Toch hield ik mij, ondanks een uitnodigend leeg vlak asfalt, braaf aan de opgelegde maximumsnelheid: 100 kilometer per uur. Wat duurt het dan lang voordat je bij die vrachtwagen in de verte bent. En inhalen met 100? Niet mijn favoriet als de rest op de linkerbaan minimaal 130 rijdt. Maar tot mijn opluchting was ik niet de enige. Lange tijd reed achter mij een witte Suzuki Vitara exact dezelfde snelheid. Ja, ik had de tijd om over het model auto na te denken en rond te kijken. Bijvoorbeeld naar de troep ganzen die langs de snelweg woont of nog enkele bloeiende bloemetjes in de berm. Best een ontspannen ritje. De verrassing was groot toen ik bij aankomst de tijd bekeek. Ook deze rit had precies 24 minuten geduurd. Onmogelijk eigenlijk. Maar deze keer had ik alle verkeerslichten mee. ‘Daar zal het dan wel aan liggen’, bedacht ik schouderophalend.

Tijdsverschil

Een rit naar en terug van Coevorden, waar ik voor een privé afspraak moest zijn, had wel tijdsverschil. Heen vol gas: 21 minuten en terug in 100-modus 25 minuten. Met een afstand van 26 kilometer waarvan 17 kilometer snelweg eigenlijk identiek aan de woonwerkrit. Ook deze ritten waren niet tijdens de spits en het was rustig op de weg. Vlotjes stuurde ik op de heenweg overal langs, met name het vrachtverkeer was ‘langzaam’ verkeer. Met het tuut-tuut-tuut-gevoel van juffrouw Mier kwam ik aan.

Huid vol gescholden

Een uurtje later, precies na de spits moest ik richting huis mijn gaspedaal in bedwang houden, maar me ergeren aan de snelheid, nee dat deed ik niet. Zo ongeveer moederziel alleen reed ik op de rechterbaan. Het andere verkeer vloog mij voorbij. Ik weet zeker dat de bestuurder van een BMW mij de huid vol gescholden heeft. Die reed zeker 160 en had niet in de gaten dat ik in ‘slakmodus’ reed. Met een stevige zwiep schoot hij op het laatste moment naar links en een paar tellen later voor mij weer naar rechts. 100 rijden was voor hem duidelijk nog ‘not-done.’

Het tijdsverschil viel mij al met al erg mee. Wel opvallend was het verschil in gevoel. Waar hard rijden mij gejaagd maakt, betekent gas terugnemen op de snelweg dat ook letterlijk voor mij als mens. Is dat zo erg?

 

Leonora de Vries