Door de ogen van... André Lampe
Door André Lampe

Ssst!

Op oudejaarsdag kunt u naar het kerkgebouw De Vermaning in de Onnastraat om een uutje stil te zijn en te mediteren voor de wereldvrede.

Het is een mooi en liefdevol initatief. Maar een heel uur alleen maar aan de wereldvrede denken - hoe nobel het ook is - lijkt mij toch heel lang. In dat uur zullen er toch ook wel ook andere gedachten door het hoofd schieten, lijkt mij zo. Het brein wil wel eens gaan dwalen is algemeen bewezen. Stel dat er bijvoorbeeld mensen uit onze lokale politieke wereld aanwezig zijn in dit prachtige kerkje en bijvoorbeeld burgemeester Bats acte de presence zou geven, zal hij dan niet binnen dat stilte-uur even met zijn gedachten afdwalen en stiekem denken: ‘pfff een miljoen tekort op de begroting, het is niet niks...’

En als wethouder Harmstra aanwezig is, dan zal hij tijdens dat uur mediteren toch ook wel eens plotsklaps denken: ‘Die Klaver van die Welkoopruïne, wat een dwarse en vervelende kerel is dat toch...’ Ik deel Bram zijn gedachte. Alleen die Klaver waar ik dat mee heb, zit in Den Haag te orakelen. En mocht wethouder Tiny Bijl nog aanschuiven voor het stilte-uur zal ze toch zeker even afglijden met haar gedachten en vaststellen: ‘Oef dat was een close call dit jaar... Een motie van wantrouwen om de inzage van taxatierapporten. Afijn’, denkt Tiny, ‘laat ik maar bidden voor de wereldvrede, mijn eigen vrede met de gemeenteraad zijn na wat schietgebedjes mijnerzijds ook verhoord.

Mocht Aletta Makken nog langskomen, die zie ik binnen dat worldpeace uur haar ook geheid afdwalen met haar gedachten. Allereerst zal ze denken: ‘Het is maar goed dat dit gebouw De Vermaning heet en niet De Vermanning, dan was ik niet komen opdraven...’ Tevens zie ik onze vrouwenvoorvechtster denken: ‘Ik zal die TV zender SBS binnenkort ook eens bellen en vragen: ‘Waarom heet dat programma eigenlijk Man bijt hond, denken jullie soms dat vrouwen geen honden kunnen bijten...’

Jannes Mulder zie ik ook nog langskomen, maar ‘De Koa’ merkt al na een kwartier dat een uur stil zijn wel heel lang is. Daar ligt zijn kracht ook niet, Jannes mut proaten. Jan (What’s in a name) Vredenburg komt zeker naar de kerk om even stil te zijn, maar toch zal het brein even afdwalen richting Eeserwold en ik hoor hem al mompelen: ‘Dat heidense gegok moeten we niet hebben in Steenwijk. Ik zal strijden om het hier geen Las Vegas van het noorden te laten worden. Stone City in Sin City laten veranderen, dat nooit!’

Het zijn maar wat hersenspinsels mijnerzijds, maar laten we dankbaar zijn en koesteren wat het waard is dat wij in vrede mogen leven...

 

Ik wens u allen een vredig en gezond 2020 toe. Proost!