Kunstenares Willy Hendriks geeft workshop collages maken

Steenwijk - Zo ongeveer alles wat opborrelt in de creatieve geest van Willy Hendriks vertalen haar handen in prachtige collages en schilderijen. Wat de collages betreft verzint Willy er ook verhalen bij. Ze heeft haar flat in de Irisstraat omgetoverd tot een klein knus atelier vol aansprekende eigen creaties.

De geboren Amsterdamse wil graag bij haar thuis een workshop collages maken geven, waarvan de opbrengst naar een schoolproject gaat. „Mensen die bij mij een workshop willen volgen betalen daarvoor dertig euro. Daarmee steunen ze de Foundation Kalapuwa op Sri Lanka, voormalig Ceylon. Kinderen kunnen daar voor 27,50 euro een jaar lang naar school.” Willy zorgt tijdens de workshop voor koffie. „De cursisten moeten zelf zo’n zes tot tien glossy magazines meenemen, en een eigen schaar. Die magazines zijn vaak voor een paar kwartjes te koop bij de Kringloopwinkel. Creatief zijn en een rijke fantasie is daarnaast een heerlijke eigenschap.” Aanmelden kan via 06 - 42 87 04 37 of email: willyhendriks1945@gmail.com.

Oog als signatuur

De collages van Willy zijn een streling voor het oog. „In elke collage verwerk ik ook een oog. Dat is mijn signatuur. Zelf maak ik een collage in een middag.” Daarbij gebruikt ze niet meer dan maximaal tien tijdschriften. „Anders wordt het te gezocht. Ik weet nooit van te voren wat het gaat worden als ik aan het knippen ben.” Tijdens het samenstellen van een collage ontstaat er een fictief verhaal bij. Ze toont de collage die de naam ‘Wonder van Rouaan’ heeft meegekregen. Een fraai Frans tafereeltje. „Op 1 april 1920 hoorden de doofstomme zusjes Mathilde en Constance tot hun grote verbazing van een grote grijze engel dat ze uitverkoren waren het Ave Maria te zingen in de grote Kathedraal van Rouaan.” Maar er is veel meer. Ze wil haar collages nog een keer tentoonstellen. „Kijk, dit is een kasteel waar het spookt. En dit hier is de hemel op aarde, dat heeft ermee te maken dat we alles verkloten. En dit is de Titanic. Ja het is allemaal fantasie.” Ook schilderen doet ze heel verdienstelijk bij de SAS, de Steenwijk Amateur Schilders. In het oog springend in de woonkamer is de beeltenis van David Bowie. „Tja, ik heb hem ergens rond Kerst een keer geschilderd. Een bijzonder mens. Wie had nou niks met Bowie? Toen het schilderij klaar was hoorde ik een dag later op de radio dat hij dood was.”

Levensverhaal

Willy telt bijna vijfenzeventig lentes. Die geef je haar niet. Ze vertelt in het kort haar levensverhaal. „Geboren in een arme buurt in Amsterdam. Mijn vader werkte bij de Fordfabriek. Die kon ook goed schilderen. Ik kreeg tekenpapier en een pen, dat was niet zo duur. Het zat er al vroeg in.” Ze wilde graag modeltekenares worden. Daar had ze het talent ook voor, maar het kon niet. „Mijn ouders hadden het geld niet om zo’n dure opleiding te betalen. Met mode heb ik altijd iets gehad. Zo heb ik zelf ook wel kleding gemaakt.” Vaak heeft haar werk een link met Frankrijk. En dat is niet zo raar. „Met mijn toenmalige man heb ik veertien jaar in Frankrijk gewoond. Dat was in de Morvan, prachtig natuurgebied.” Naast schilderen zorgde een onweersbui er min of meer voor dat ze ook weer ging knippen en plakken. „Er lag na het onweer een oud fotoboek in een plas met water. Dat kon ik voor een schijntje kopen. En toen sloeg de fantasie weer op hol.” Ze keerde terug naar Nederland. „Amsterdam was te duur voor mij. Ik wilde ergens wonen waar een station is, want ik heb geen auto. Verder wil ik graag een toren zien, lid zijn van een schilderclub en een huur van onder de vijfhonderd euro. Zo ben ik dus in Steenwijk terechtgekomen.” En ze is ook weer gelukkig in de liefde. „Sinds ruim een jaar heb ik een relatie met een Engelse kunstenaar. Hij woont in Sint Jansklooster.”