Door de ogen van... André Lampe
Door André Lampe

Amen

Vorige week was het niet zomaar een week. Het was namelijk ‘De Week van het Gebed voor de Eenheid van Christenen’. Als het over bidden gaat, dan dwalen mijn gedachten automatisch af naar vroeger.

Als klein jochie moest ik van mijn moeder elke dag voor het slapen gaan, trouw het ‘Onze Vader’ lispelen. Wat door de jaren verwaterde en uiteindelijk resulteerde in nooit meer bidden.

Alhoewel, zeg nooit: nooit. Want in bange dagen en vooral bij lichamelijke klachten wil ik de handen nog wel eens vouwen. Of het helpt? Ik weet het niet. Als God zou zeggen: ‘Ik heb u niet gehoord en gezien...’ begrijp ik dat volledig. Een gelovig mens bidt dagelijks en moet zondags ook eens naar Gods huis om zijn liefde voor hem te betuigen. Ik plaats mezelf maar in de categorie ‘geloven met de lippen...’

Ik begrijp terdege dat het uit het hart moet komen, maar het bidden tot het opperwezen in bange momenten lucht wel op en het is een gegeven feit dat een mens beter door het leven kan gaan met gevouwen handen dan met gebalde vuisten.

Veel baat bij

Het is mij door de jaren heen ook vaak gevraagd: ‘Geloof jij ook, Lampie?’ Tja... Een Christenmens zou zeggen: ‘Er zit niet veel christelijks aan die man’, en een atheïst zou zeggen: ‘Lampie is tot een bepaalde hoogte best wel vroom...’ Het zal de vrouw die mij het leven heeft geschonken deugd doen als ze zou horen dat ik tot God zou bidden. Mijn moeder heeft er in haar leven veel baat bij dat ze kan bidden en gelovig is. Ze zal er met een ander nooit over beginnen, maar ze heeft haar lot in de handen van God gelegd. Dat weet ik zeker.

Beproeving

Ze accepteert hoe haar leven is verlopen, omdat ze weet dat het leven een beproeving is en ze vraagt in gebed het opperwezen om haar kracht en steun te geven en om haar bij te staan in het leven. Soms krijg ik een bevestiging dat het geloof en bidden haar tot grote steun is. Mijn moeder is opgeteld al heel wat jaren alleenstaand en ik vraag regelmatig: ‘Kom je vandaag bij ons? Blijf je gezellig eten? Want thuis zit je maar alleen...’ Het verrassende antwoord wat ik eens kreeg was: ‘Ik ben nooit echt alleen..’ en moeders sloeg haar ogen naar boven...

Dan word je toch even stil. Het maakt een mens nederig. Daarom heb ik in de Week van het Gebed ook maar weer eens de handen gevouwen en de Almachtige bedankt voor het feit dat hij over deze lieve vrouw waakt, haar bijstaat in moeilijke tijden en haar het gevoel geeft dat ze nooit alleen is, waar ze ook gaat of staat.

Amen...