Door de ogen van... André Lampe
Door André Lampe

Frans en Dolf zijn een verrijking

Van mijn neuroloog moet ik dagelijks wandelen en het was tijdens een rondje kuieren langs hun voormalige scholen dat het mij zo door het hoofd schoot hoe opmerkelijk identiek de loopbaan van Frans van der Velden en Dolf ten Veen eigenlijk is verlopen.

Beide heren hebben een levenslange carrière in het onderwijs achter de rug. Beiden zijn begonnen als leerkracht en aan het eind van hun loopbaan waren deze mannen ook nog eens directeur van een basisschool. En de twee schoolhoofden kregen als dank voor hun tomeloze inzet ook nog eens een schoolplein naar zich vernoemd.

Sierlijke voetballer

Frappant is ook dat de twee hoofdonderwijzers in hun vrije tijd dezelfde hobby uitoefenden, waarbij opvalt dat deze heren altijd hondstrouw aan hun vereniging zijn gebleven net als aan hun werkgever. Frans van der Velden zag er in zijn early twenties bij de rood- witten uit als een soort van vijfde Beatle. Niet door zijn gedrag in en buiten het veld - Frans is de rust zelve - maar puur destijds op zijn uiterlijk beoordeeld, met lange haren die wapperden in de wind als Frans op volle snelheid met de sokken omlaag zijn tegenstanders op souplesse passeerde. De middenvelder van het destijds roemruchte VV Steenwijk was een mooie sierlijke voetballer met inzicht en scorend vermogen en die het hoofdklasseniveau makkelijk aan kon.

Strateeg

Dolf ten Veen was ook gedegen voetballer en jarenlang deed hij dat bij VV d’Olde Veste’54 in de hoofdmacht. Hij was een strateeg die het spel verdeelde en hij was jarenlang aanvoerder van het vlaggenschip van Olde Veste. Dolf was een begenadigd voetballer, maar ook een zeer vriendelijke en sociale man, die gezegend is met een prachtige stem. Het is een beetje donkere candlelight stem, waar zijn vrouw na de eerste ontmoeting direct voor in katzwijm is gevallen, gok ik zo maar even voor de vuist weg. Als aanvoerder had hij ook altijd het fatsoen om vooraf aan een wedstrijd de scheidsrechter van dienst mede te delen dat zijn elftal een vurig supporter langs de lijn had lopen die nogal wat ongenuanceerd uit de hoek kon komen, maar die niet kwaad van zin was.

Schoolpleinen

Hij doelde daarmee natuurlijk op de meest tot verbeelding sprekende supporter die Olde Veste ooit heeft gekend, namelijk wijlen Willem de Bone. Opmerkelijk dat twee mensen zo’n vergelijkbare carrière hebben gehad en die gedreven door de liefde voor hun vak bij veel mensen respect hebben afgedwongen. Het resulteerde in een Frans van der Velden Plein bij School B en een Dolf ten Veen Plein bij Het Ravelijn. Frans en Dolf bleken een verrijking voor het onderwijs in onze Steenwijker samenleving. Dat zoiets je dan een schoolpleinnaam oplevert is een mooie blijk van waardering. Eigenlijk ronduit prachtig! Waarvan akte…