Vader van Wanneperveense heeft corona: „Grootste angst is waarheid geworden en dat is heel onwerkelijk”

Wanneperveen / Nijeveen - Mathilda van der Laan-Wink kan het nog steeds nauwelijks geloven, maar de waarheid is knalhard. Vader Jannes Wink ligt sinds zaterdag als coronapatiënt in het Isala ziekenhuis in Zwolle.

„Mijn vader is vitaal. Hij is 73 jaar en nog steeds scheidsrechter bij de KNVB. Hij loopt ieder weekeinde op de velden. Mijn ouders waren zó voorzichtig. En toch…” Hij mag geen enkel bezoek ontvangen. Ook haar moeder zit in quarantaine. Thuis in Wanneperveen. Mathilda: „Er is gebeurd waar ik zo bang voor was.”

„Zolang er niets in je omgeving gebeurt, is het een ver-van-je-bed-show. Mijn grootste angst is nu waarheid geworden en dat is heel onwerkelijk. Mijn emoties vliegen alle kanten op. Ik ben normaal gesproken heel positief, maar toen we dit hoorden, zat ik er echt doorheen. Ik zou tegen mensen willen zeggen: het is niet ver van je bed. Het kan ook jóuw vader of moeder overkomen”, vertelt de Nijeveense.

Hoesten en proesten

Het begon bijna twee weken geleden met „wat hoesten en proesten”, zoals haar ouders het door de telefoon omschreven. Mathilda’s vader en moeder, Jannes en Grietje Wink, belden af voor het kopje koffie dat hun dochter en gezin op zondag bij hen zouden komen drinken in Wanneperveen. „Iedereen vond het verstandig dat we elkaar niet zouden zien. We zijn nog langs geweest om een zakje met citroen, gember en thee aan de deur te hangen. Ik heb duidelijk gezegd dat ze het in de gaten moesten houden. Mijn ouders zijn nooit ziek en zeiden er gedurende de week niet zoveel over. Vorige week donderdag hebben ze de dokter gebeld. Het is lastig voor een dokter, die de situatie door de telefoon moet beoordelen.”

De boodschap van de huisarts was terug te bellen op maandag als de klachten hetzelfde bleven en terug te bellen op zaterdag als de klachten zouden verergeren. „Mijn moeder heeft uit eigen beweging op zaterdag gebeld. Mijn vader had koorts en was benauwd. Ik maak een diepe buiging voor dokter Roelof Moes, die weekenddienst had. Om zekerheid te krijgen, verwees hij ons naar het testcentrum in Hoogeveen. Maar wie moest er rijden? Het was niet verstandig om één van ons bij m’n vader in de auto te laten. Het kon alleen mijn moeder zijn, want die ligt ook naast hem in bed. Zij zag het eigenlijk niet zitten. Toen we eindelijk een oplossing hadden – mijn man en broer zouden voor rijden en mijn moeder er achteraan – belde Roelof Moes. Ondertussen waren ook bij hem de radartjes gaan draaien. Hij zei: we gaan dit niet doen, ik laat hem opnemen. Roelof heeft het geweldig gedaan.”

Afscheid

Met de ambulance bleek onhaalbaar waarna Grietje (70) zonder aarzelen besloot Jannes naar Zwolle te brengen. Bij de balie van de hoofdingang moest ze pardoes afscheid van haar man nemen. Mathilda: „Surrealistisch. Hij ging gelijk in quarantaine en werd getest. Zaterdagavond om 19.30 uur kregen we de uitslag: positief. Hij lag op de zaal aan het zuurstof. Ik kon alleen maar shaken. Mijn angst was waarheid geworden. Ik heb echt de hulp van mijn gezin nodig gehad. Mijn gedachten gingen alle kanten op. Ik was heel verdrietig. Nu probeer ik toch positief te blijven. Het is zo onwerkelijk, normaal gesproken zou je naar hem toegaan om zijn hand vast te houden. Nu ben ik niet eens bij hem geweest. We videobellen, dan kunnen we naar elkaar zwaaien en we proberen hem op te beuren. Ik ben zo trots op hem dat hij nog iedere keer op het voetbalveld staat. Ik heb niet het gevoel dat hij 73 is. Nu ligt hij daar.”

Inmiddels zit Grietje op voorspraak van het ziekenhuis bijna een week in thuisquarantaine. „Ze is niet getest, maar ik weet zeker dat ze corona heeft. Ik ben heel praktisch ingesteld, dus zondag heb ik haar gebeld en gezegd: mam, zet maar koffie, alleen voor jezelf, we komen eraan. We hebben onze eigen koffie meegenomen en zijn bij haar in de tuin gaan zitten. Samen koffie en alleen het glas ertussen. En met de telefoon aan ons oor!”

Medeleven

Mathilda is afgelopen week overladen met medeleven. „Ik had bijna een secretaresse nodig om alle berichtjes te beantwoorden. Natuurlijk vragen mensen waar hij het heeft opgelopen. Zelf denk je ook: hoe kán dit? Mijn vader is koster, er zijn begin maart twee uitvaarten geweest, maar is dat de bron? We weten het niet.”

Mathilda, geboren en getogen in Wanneperveen en nu met haar man en vier kinderen woonachtig aan het Weidelint in Nijeveen, heeft zich gestoord aan het gedrag dat Nederlanders in het vorige zonnige weekeinde lieten zien. „Ik ben heel blij met de aangescherpte maatregelen die maandag zijn afgekondigd. Iedereen is gebaat bij duidelijkheid. Ik ben wel van de regeltjes. Het was niet duidelijk genoeg en iedereen gaf er zijn eigen invulling aan. Nee, ik pleit niet voor een complete lockdown. Nederlanders zijn gehecht aan hun vrijheid. Als het met z’n allen zo kan, is dat toch prachtig?”

„Met dit verhaal wil ik corona een gezicht geven, want het is niet ver van ons bed. Het overkomt je terwijl je denkt: hoe dan? Ik wil iedereen oproepen om heel serieus de richtlijnen in acht te nemen en ook écht afstand van elkaar te bewaren, want het kan ook jou overkomen. Ik werk niet in de zorg dus op die manier kan ik niet helpen, maar misschien kan ik met deze oproep mijn steentje bijdragen. Ik hoop dat ons verhaal uniek blijft in deze regio, maar ik ben bang dat dat niet zo is.”