Machteloos thuis, terwijl je vrouw met corona in het ziekenhuis ligt

Hasselt – Terwijl zijn vrouw Greetje (66) zes dagen met zware coronaklachten in het ziekenhuis lag, zat Roel Kleine (63) uit Hasselt noodgedwongen thuis in quarantaine. Hij mocht zijn vrouw, die af en toe verbeten vocht tegen zuurstoftekort, niet bezoeken. „Je staat machteloos langs de kant”, vertelt de freelance journalist van onder andere deze krant.

Het was vreselijk, verzucht Roel. De tijd tikte tergend traag voorbij, terwijl hij zich ondertussen met een buik vol zorgen door het huis begaf. Vrouw Greetje werd vorige week dinsdag opgenomen in Isala Zwolle met zware coronaklachten. De eerste dagen waren loodzwaar voor haar, vertelt Roel. „Ze had ontzettend zuurstoftekort. Donderdag was het echt een dubbeltje op zijn kant.” Die knagende onzekerheid was slopend. „Ik kon het allemaal niet zien. Ik kon niet naast haar bed zitten om haar hand vast te houden. Dat was gewoon vreselijk”, zegt Roel. Hij werd van haar gezondheid op de hoogte gehouden met korte appjes. „Bellen was voor haar te zwaar. Ze was uitgeput.”

Gepieker

Tegelijkertijd had en heeft Roel ook zorgen over zijn eigen gezondheid. Hij is diabetespatiënt, maar de kans is zeer aanwezig dat Greetje hem heeft aangestoken met het coronavirus. Hij zit veertien dagen verplicht in quarantaine. Tot dusver is hij nog klachtenvrij. „Maar het zoemt wel hele tijd door je hoofd. Ik slaap slecht door al het gepieker en ik voel me gespannen”, vertelt hij. Een vervelende situatie waarvan hij zich begin deze maand geen voorstelling kon maken. Maar ineens was het coronavirus er, als een paardendief in de nacht. Het virus greep in razend tempo om zich heen, met Hasselt als epicentrum in Overijssel. Onderhand zijn er al tien doden te betreuren in het stadje.

Zieke coronapatiënt

De ellende begon half maart. Greetje voelde zich beroerd, maar aanvankelijk hield de huisarts het na een kort telefonisch consult bij een griepje. De klachten van Greetje waren niet te verenigen met die van het coronavirus. Toch knapte Greetje niet op. Integendeel. Haar gezondheid vloog in sneltreinvaart achteruit. Ze was bedlegerig en werd geteisterd door misselijkheid, flinke hoofdpijn, diarree en enorme spierpijn. „Bovendien”, vertelt Roel, „at en dronk ze amper. Op een gegeven moment had ze een tong als een leren lap.” Het ging van kwaad tot erger, tot Greetje na tien dagen op bed zelf ook zei ‘dat het niet goed ging’. „Ik had gewoon een heel zieke coronapatiënt in huis”, zegt Roel.

Een tweede telefoontje richting de huisarts. Die vertrouwde het niet en vanaf toen ging het snel. In rap tempo werd het leven van Roel en Greetje op z’n kop gezet. Opeens liepen er verpleegkundigen in beschermende ruimtepakken door huis. De doodzieke Greetje werd de ambulance ingereden, die vervolgens naar Zwolle spoedde. En toen zat Roel alleen thuis - eerst nog met één van zijn dochters. „Zij had mijn vrouw nog ergens mee geholpen. Dat had ze beter niet kunnen doen, want in eerste instantie moest zij verplicht bij mij in quarantaine. Een dag later mocht ze toch naar huis, omdat haar hele gezin al corona had gehad.”

Zuurstof

De eerste dagen waren spannend. Zware aanvallen van benauwdheid maakten het leven van Greetje zuur. „Dat moet echt niet prettig zijn geweest”, zegt Roel. „Ze moest aan de zuurstof op een speciale afdeling. Het was kantje boord.” En terwijl Greetje in Zwolle vocht voor haar leven, vrat Roel zich op binnen de muren van hun huis in Hasselt. Piekerend, wachtend, starend door de ruiten; zijn gedachten vijftien kilometer verderop aan het ziekenhuisbed van Greetje. „Het coronavirus is een ramp die Nederland nu treft”, zegt Roel. De tijd doodde hij met klussen voor zijn verschillende opdrachtgevers, zoals de Opregte Steenwijker Courant. „Verder laat ik met goedkeuring van de GGD de hond viermaal per dag uit. En ik ben maar begonnen met de belastingpapieren, ook altijd een hele klus voor zzp’ers.”

UPDATE De laatste berichten zijn gelukkig iets positiever. Greetje is sinds maandag weer thuis. Beter is ze nog niet, maar de extreme benauwdheid lijkt verleden tijd. „Zodra ze 24 uur van de beademing kon, mocht ze naar huis”, vertelt Roel. „Ik juich nog niet te hard. Maar ik ben blij dat ze weer thuis is.”