Het moderne leven
Door Misja Boonzaayer

Dus… onvergetelijk

Ik heb, zo over het algemeen, nogal last van mijn inschattingsvermogen. Beter gezegd aan mijn gebrek aan inschattingsvermogen. Of nog preciezer: aan besef van mijn gebrek aan inschattingsvermogen.

Oftewel: ik denk altijd dat ik het wel kan. Echt hoor, ene Pipi L. heeft zich enorm door mij laten inspireren als het gaat over de overtuiging dat ik iets wel kan.

Nou heb ik, behalve een gebrek aan besef over mijn gebrek aan inschattingsvermogen óók een schuin oog, en als je daarmee kijkt, dan is alles ook eigenlijk best heel do-able. Een insta-waardige maaltijd op bedjes met moeilijke namen? Als je het recept volgt, kan het niet misgaan. Een garderobe bij elkaar haken? Als je een stokje kan maken, kun je ook sokken haken. Voor je zoon een onvergetelijke, oogstrelende, overheerlijke, Janny-eat-this-taart bakken omdat hij jarig is? Appeltje-eitje. Of mascarponesinaasappelcrèmepje-luchtigbescuitje.

Anyway, ik zou dat wel even fiksen. Per slot van rekening had ik mijn allereerste paar sokken ever ook zojuist zo – hoep – in elkaar gehaakt, dus dit feestvarkentje zou ik ook wel even wassen. Ok, er zitten wat kleine schoonheidsfoutjes in, maar ze blijven zitten, ze zijn warm en als je die schoonheidsfoutjes ziet, dan betekent dat dat je aan m’n voeten ligt dus dan is alles in feite goed.

Dus ging ik aan de (be)slag. De basis – biscuit, ging als vanzelf. In no time (nou ja… ruim een uur, en dan nog afkoelen, maar het project mócht in principe dagvullend zijn) lagen er twee prachtige cakes op tafel. Hoog moest hij worden, hoog. Met een blauw, neigend naar turkoois en met een beetje wit marmer. Met drips ook graag. Chocoladedrips. Daarom ook hoog, want drips op een lage taart, dat was according to zoon écht not done.

Pas de problème, dacht ik nog in een vlaag van Langkous. Dus stapelde ik er lustig op los, deed er een goede laag Sonja-Bakker-proof botercrème op en bedekte toen de taart met…

Nou ja, ik bedekte hem dus met gesmolten witte chocola die ik gekleurd had. Met de verkeerde kleurstof. In de verkeerde kleur. Over de nog nét niet helemaal goed koud geworden botercrème – want geduld schijnt een schone zaak te zijn, maar ik heb al een zaak.

Ik opperde nog dat het in feite één grote driptaart in z’n geheel was, maar daar ging mijn zoon, voor hij huilend ter aarde stortte, niet in mee. Een oogstrelende, overheerlijke, Janny-eat-this-taart blijft op mijn lijstje staan. Onvergetelijk kan ik afvinken