Ondertoon
Door Ton Henzen

Driewerf hoera!!!

Niet bij de raadsvergadering en toch alles gevolgd. Dankzij Omroep Meppel. Je zet de tv aan op het kanaal van de Omroep en je volgt de af en toe krakerige beraadslagingen tot de bewegende commercials voorbijkomen.

Een danspaar dat connecties heeft met ik noem het maar artiestenburerau Holties gooide roet in het eten. Snel naar het bureau van collega Wil en gepriegeld met de radio. Ja hoor, daar klonk de vertrouwde stem van plaatsvervangend voorzitter Herman Jansen weer. Alsof je een Engelse zender ontving, de stem van premier Gerbrandy: houd vol landgenoten, het uur der overwinning in Meppel is nabij.

Ik had afgesproken met collega Bert Jansen dat hij alle agendapunten buiten Nieuwveense Landen voor zijn rekening zou nemen. Ik zou me, afgaande op de agenda, tegen half negen melden, het eerste punt rond de perikelen met de woonwijk. Daarna me weer naar de krant spoeden voor ander werk en vervolgens, afgaande op Omroep Meppel, me naar de raadzaal begeven als Nieuwveense Landen in de raadscommissie aan de orde zou komen. Het debat begon eerder dan gedacht. Bleef op de redactie. De discussie duurde misschien wel twee uur. Ik pende mee en dacht aan Bert. Zou hij ook meeschrijven of voor journalistieke spek en bonen notities maken?
Tijdens schorsingen en fractiebijdragen die een grote mate van voorspelbaarheid hadden, kon ik alvast wat op Nieuws TV en de site zetten. Dat heet efficiënt multimediaal werken. Je mist echter de sfeer in de raadzaal, de blikken, de gesprekken in de wandelgangen. Het is wat klinisch allemaal, alleen op de redactie met de radio aan. Misschien is het verslag ook wel klinisch geworden.

`s Middags een prachtige bijeenkomst met de familie Gunnink naar aanleiding van het boek van Gerrit Gunnink. Hij sprak mooie woorden. Zijn zus Tinie en Martje, zijn schoonzus die met broer Tom getrouwd was, maakten hem attent op de emoties die het boek los zouden kunnen maken bij kinderen en kleinkinderen van door hem met naam en daad genoemde NSB-ers en Landwachters. `Zij zijn immers niet schuldig aan de zonden der vaders en moeders,’ benadrukte Gunnink. `Deze nabestaanden hebben gelijk als ze nu aandacht vragen voor wat ze na de oorlog geleden hebben en nog lijden. Maar als je geen namen noemt ebt alles weg en vervaagt het in de vergetelheid. En dat wilde ik niet.’
Hij en zijn naasten hebben zich de afgelopen maanden vragen gesteld. Of al die zaken tijdens de bezetting moesten worden opgerakeld. Gunnink: `Ja, dat moet. Straks zijn er geen mensen meer in leven die nog kunnen zeggen hoe het er echt aan toe ging.’
`Moet dat nou, die verdachtmakingen over verraad weer vertellen? `Ja dat moet,` antwoordde hij zichzelf. `Omdat hoe dan ook de waarheid verteld moet worden voor het nageslacht, om heldenverering de kop in te drukken en om veel andere redenen meer.’

Donderdagochtend een kennismaking met de interim-manager van het ziekenhuis Ruud Ramaker. Wat een kerel. Openhartig, het hart op de tong. Weet waarover hij praat. Smetteloos gekleed. Een rondborstige Rotterdamse gentleman-ondernemer. De bestuurskamer waar het gesprek zou plaatsvinden, was bezet dus zaten we oh ironie in de kamer van Wolf van Ittersum, de directeur algemene zaken die woensdag heeft laten weten dat hij opstapt. Vaak genoeg met Wolf aan zijn grote vergadertafel gezeten. Altijd plezierige gesprekken. Heb hem vrijdagmorgen gebeld. Zijn dochter nam op, vader was niet thuis. Bel hem binnenkort terug. Een afscheidsinterview zal hij wel niet willen geven. Een contract op een nette manier afhandelen, betekent dat over en weer over details wordt gezwegen. Ik vind het rot voor hem. We hadden een goede verstandhouding. Voor de pers was hij altijd benaderbaar en open. Behalve tijdens het telefoontje een maand geleden: ik had gehoord dat hij zou opstappen. Ik was kennelijk te vroeg. Hij zei dat hij niets zou zeggen, toen niet en ook niet over twee of over vier weken. Ik dacht dat ik zijn hersenen hoorde knarsen en kraken: ik wil je het wel vertellen, maar kan ik je vertrouwen dat je niets gebruikt. Die belofte kan een journalist nooit doen. Je hoeft maar een nieuwe onafhankelijke bron aan te boren en je bent na publicatie tegenover de persoon die je iets hebt beloofd volstrekt ongeloofwaardig. Daarom heeft John Boom altijd geadviseerd aan journalisten geen lid te worden van serviceclub. Blijf onafhankelijk. Je hoort dingen, je gebruikt ze onwillekeurig en op een of andere manier stel je je daarmee buiten die besloten gemeenschap. Dat is niks voor verslaggevers, beslotenheid.

Ziekenhuismanager Ramaker heeft als jongen ongetwijfeld Old Shatterhand gelezen, dat kan niet anders. Over de toekomst van het ziekenhuis zei hij dat als de neuzen allemaal dezelfde kant opstaan en de koppen gaan bruisen de organisatie vervolgens gaat denderen. `Ik heb in mijn huiskamer een schilderij van een op hol geslagen kudde bisons. Als je wilt stilstaan dan gaat die kudde bisons over je heen en dan moet je wel mee. Zo gaat het ook in het ziekenhuis,’ voorspelde hij.

Woensdagavond onder het gehoor van kandidaat-Kamerleden Rob Bats en Fred Teeven. Onderhoudende avond met aansprekende onderwerpen. Mark Boumans even aangesproken, nadat hij behartigenswaardige woorden had gezegd over bedrijfsvestigingen. Hij barst van de ambities en van de wensen voor Meppel. Boumans vindt dat de gemeente alles op alles moet zetten om Ikea binnen te halen. Er ligt naar zijn mening een uitstekend bedrijfsterrein Noord 3, een zichtlocatie vanaf de A32, gereed. Dit terrein is geen eigendom van de gemeente, maar van ondernemer Kuiken. Dat moet de gemeente dan maar terugkopen, aldus Boumans. Hij vindt ook dat de gemeente pogingen moet ondernemen een vestiging van Van der Valk binnen de gemeentegrenzen te krijgen. ‘Wat Wolvega kan, moet Meppel toch ook kunnen.’ Hij heeft onlangs contact gehad met het Van der Valkconcern en de bereidheid geproefd serieus naar Meppel te kijken. `Misschien is er in het verleden onvoldoende aan gedaan. Wij gaan er met volle kracht aan werken,’ beloofde hij desgevraagd.

Het zou waarachtig fantastisch zijn als een van de twee, of beide, naar Meppel zouden komen. Een paar keer vergaderd bij Van der Valk. Volgens seksondernemer Kruijf uit de Voorstraat is Van der Valk het grootste bordeel van ons land na de legalisatie van de prostitutie. Een paar keer dus echt vergaderd bij Van der Valk in Wolvega: wat een complex. Dat zou me een aanwinst voor Meppel zijn. Ik weet niet of de gehele horeca daar ook zo onbevangen tegenover staat.

Vrijdagmiddag een lunch met sponsors van het Sportgala. Sfeer van een reünie. Dat woord ben ik de laatste tijd vaker tegengekomen. Allemaal oude bekenden in `t Schellinkje. Nieuwkomer is Eugene Derksen, de nieuwe directeur van Altrex, de ladderspecialist.
Daarna een gesprek met Jenny Frijlink en Dick Roelfsema over een speciale dag van de gemeente met tal van workshops voor ambtenaren. Op de redactie komen acht ambtenaren verslaggever spelen. We gooien ze in het diepe. Ze moeten berichten maken voor een speciaal krantje dat over die dag gaat, maar ook voor Nieuws TV, de site en de krant. Roelfsema en Frijlink zien het helemaal zitten.

Nog twee avonden Concours. Ben er nog niet geweest. Dat schrijnt. Die sfeer van de Markthallen, onvergetelijk. Tavenu wacht ook, zaterdagavond. De intocht van Sinterklaas kan ik, helaas, aan me voorbij laten gaan. Met deze voorjaarstemperaturen is het dubbel feest.

Liep via de Hoofdstraat vanaf het Stadhuis terug naar de redactie. Altijd gezellig. Hoorde onderweg dat wethouder Ko Scheele en zijn vrouw 25 jaar zijn getrouwd én beiden dit jaar 50 zijn geworden. Groot feest vanavond. Een driewerf hoera!!!