Ondertoon
Door Ton Henzen

De postbode

Een mooi vak postbode. Vooral in het voorjaar. Regelmatig kwam ik een bekende postbesteller tegen. Dat zit zo.

Als de directeur van de PTT een Alcidessupporter was - ik hoorde de naam van ene Van der Laan op de redactie vallen - dan kon je er vergif op innemen, maar dan bestond een deel van de eerste selectie op den duur uit postbodes. Namen als bewijs: Joop Woudman, Jaap Jager, Cees Kallenkoot en Henk Martens. De nieuwe directeur had zijn hart verpand aan MSC. De sympathieke rijzige man was een innemende voorzitter en moet dus ook een aimabele directeur van de PTT zijn geweest. Nee, hij ontsloeg Jaap Jager en Joop Woudman niet, omdat ze Alcideaan waren. Hij recruteerde nieuwe collega`s voortaan alleen uit de MSC-gelederen.

Ik zag ze `s morgens op hun fiets met dik beladen fietstassen richting Koedijkslanden of Haveltermade fietsen. Het waren doorgaans gezellige mannen die van koffie drinken hielden. Het huis van de familie Schilthuizen aan de Hesselterweg was iedere ochtend een gastvrij onderkomen. Een uurtje was maar zo voorbij en dan volgde de rest van de wijk. Als de postbestellers vroeg begonnen, om een uur of zeven, met sorteren en rond de klok van achten op de fiets stapten dan waren zij rond het middaguur aardig op streek met de wijk. Zij maakten hun uren wel: er moest ook op zaterdag worden gewerkt en in de week voor kerst op een aantal avonden.

Ze hadden de mooiste baan van de wereld, zo werd vaak gegrapt. Ze gaan van gleuf tot gleuf tot hun zak leeg is. Ze hoorden de vaak herhaalde grap op den duur schouderophalend aan en bleven met plezier hun werk doen. Dat was zeker. De secundaire arbeidsvoorwaarden waren uitstekend. Sport in de baas zijn tijd om de conditie op peil te houden. Dat wekte hier en daar jaloezie. Dan vergaten de lieden die graag in de voetsporen van Jaap en Joop wilden treden dat het weer in ons land ook wel eens tegen zit. Als ik dan in mijn autootje naar mijn werk tufte, zag ik de bekende mannen gebogen over het stuur. In de stromende regen, een cape over het stuur geslagen, capuchon op. Of `s winters met een graadje of vier, vijf onder nul, de handen in halve handschoenen om greep te kunnen houden op de post.

Postbodes. Boodschappers met berichten van verre. Postillon d`amours ook als je uitkeek naar een brief of ander geschreven levensteken van je geliefde. Internetverbindingen waren nog ver weg in de tijd verborgen. De bestellers vormden een bindmiddel in onze kleine overzichtelijke samenleving.
Ze vormen nu een bezuinigingspost op een begroting die vele nullen telt. Slachtoffers van een economisch fenomeen dat liberalisering heet. Dat betekent dat de Margriet of de Libelle nu ook door een medewerker van de Deutsche Bundespost gedistribueerd kan worden.

Martin werkt al 38 jaar bij de post. Over twee jaar, als hij het memorabele aantal van veertig dienstjaren heeft bereikt, zou hij met de vut gaan. Deze regeling is echter al danig versoberd. Zijn toekomst is er na dinsdag somberder op geworden nu TNT heeft aangekondigd ten minste 6500 en mogelijk maximaal 11.000 banen te schrappen. Martin (55) wacht in spanning de informatiebijeenkomst van woensdagavond af. De bijeenkomst voor medewerkers van TNT vindt saillant genoeg plaats in De Toekomst.
De concurrentie is de afgelopen jaren moordend. Particuliere bedrijven kwamen op de markt. Alle post van de gemeente Meppel wordt verzorgd door medewerkers van Reestmond. Hij wist dat er wat aan zat te komen, had brieven gekregen van de directie en van de bond. De kwellende vraag is hoeveel collega`s hun baan verliezen. Zit Martin er ook bij? Het aantal deeltijdwerkers onder wie huisvrouwen is de afgelopen jaren sterk toegenomen. Zij vullen met hun verdiensten het gezinsinkomen aan en kunnen daardoor wat extra`s doen. Op vakantie, een bijzondere uitgave voor school, een keertje uit eten.

Martin is kostwinner. Hij hoort misschien vanavond of hij bij de vertrekkende ploeg zit. Op zijn leeftijd vindt hij waarschijnlijk geen andere baan meer. Zijn oude collega`s, de mannen die vroeger in Alcides 1 en MSC 1 voetbalden, hebben allemaal met opgeheven hoofd het pand verlaten. Met een gezonde vut-regeling. Op een gezonde leeftijd waarop er een zee van tijd overbleef voor leuke dingen met de vrouw, zoals Martin zo vaak hoorde zeggen. Martin wil nú nog geen zee van tijd voor leuke dingen en helemaal niet voor onplezierige dingen. Plotseling moet hij zich als postbode met bijna veertig dienstjaren een sluitpost voelen. Hij schudt zijn hoofd.