Vrijwilliger Klaas Bergkamp: 'Die blij gezichten, zo mooi'

Blokzijl - Klaas Bergkamp uit Blokzijl is vrijwilliger in hart en nieren. ‘Het is een soort hobby van mij, het vrijwilligerswerk’, vertelt hij tijdens de vijfentwintigste Schutsluisloop in Blokzijl. Verschillende scholen uit de Kop van Overijssel doe

Verschillende scholen uit de Kop van Overijssel doen mee aan deze wedstrijd. De kinderen lopen per groep individueel en er is een scholenestafette. Klaas is sinds vijf jaar betrokken bij de Schutsluisloop. Hij staat langs de route de orde te bewaken. Zo af en toe moet hij enthousiaste kinderen die vriendjes en vriendinnetjes aanmoedigen achteruit halen. ‘Ik zorg dat de kinderen uit het publiek niet op het parcours komen. Dan staan ze niet in de weg als de ‘renners’ eraan komen.’

Spanning op de gezichten

Klaas let op de kinderen die om hem heen uit volle borst roepen en ondertussen moedigt hij zijn kleindochter Indy Gorte aan die langs rent. ‘Het is net een diesel. Ze blijft maar doorgaan’, zegt hij trots. Zusje Saida is jonger en is straks aan de beurt. Klaas geniet langs de kant: ‘Het is erg leuk werk om te doen. Eerst zie je bij de start de spanning op de gezichten van de kinderen, dat verandert in blije gezichten als ze over de finish zijn; zo mooi. Vijf jaar geleden werd ik gevraagd voor vrijwilliger door de organisatie van de Schutsluisloop. Ik werkte niet meer en had wel tijd om dit te doen.

Het vrijwilligerswerk is Klaas niet vreemd. ‘Ik ben al meer dan vijfentwintig jaar vrijwilliger bij de ijsclub. Daar veeg ik de ijsbaan en bij de Blokzijlermerentocht help ik onder andere met het uitzetten van de schaatstocht en ben ik de hele dag op het ijs aanwezig. Aan het eind van de tocht gaan wij kijken of iedereen van de baan is. Vorige keer waren er nog twee schaatsers in het donker op de Beulaker. Die waren nooit uit zichzelf van het ijs gekomen. Van zeven uur in de ochtend tot zes uur ’s avonds ben ik op de schaats. Daar heb ik geen last van, het is net of ik klompen aan heb.

'Nadat de kantine af was, ben ik gebleven'

Drie jaar geleden ben ik vrijwilliger geworden bij de voetbal. De kantine werd verbouwd en ik vond dat het schilderen niet goed gebeurde. Ik ben namelijk schilder geweest van beroep. Ik ben gaan helpen en nadat de kantine af was, ben ik gebleven. Iedere dinsdag doe ik met nog een aantal mannen allerlei voorkomende klusjes, zoals grasmaaien, borden schoonmaken en schilderen.

Bij Museum het Gildenhuys ben ik zes middagen vrijwilliger in het half jaar dat het museum open is en ik heb een bestuurlijke functie. Vrijwilliger in het museum vind ik het mooiste werk. Ieder jaar geeft het museum een kalender uit en dan vraag ik aan de inwoners van Blokzijl foto’s van vroeger voor de kalender en zoek daar de mooiste foto’s uit.’ Klaas blijft zich inzetten als vrijwilliger: ‘Vrijwilligerswerk vind ik belangrijk. Als niemand dat doet, kan er niks meer georganiseerd worden.’