Vrijwilliger Sanne Groothuis-Voerman: 'Het is een soort verslaving'

Vollenhove - Zaterdag 8 november werd in Vollenhove voor de dertiende keer de survivalrun ‘Veno in the Wetlands’ gehouden. Sanne Groothuis – Voerman is een van de vele vrijwilligers. Ze werd op een feestje tien jaar geleden gevraagd.

Sanne besloot hierop in te gaan en is nog steeds enthousiast. Ieder jaar staat ze tijdens de survivalrun bij een hindernis voor uitleg en controle of de hindernis goed genomen wordt. ‘Ik vind het gezellig en het is een soort verslaving. De survivalrun staat bij ons thuis als vaste prik op de agenda, mijn man staat als vrijwilliger bij een andere hindernis. Ik vind het leuk om de deelnemers aan te moedigen en ze ‘er door te slepen’.

'Het is mooi om te zien dat iemand toch nog de hindernis haalt. Wanneer het niet gehaald wordt, moet de deelnemer het armbandje inleveren die ze bij de start krijgen. Iedereen wil de run volbrengen en het bandje behouden, dat is wel het doel. De voorgaande jaren heb ik nooit meegemaakt dat iemand de hindernis niet haalde. Net heb ik voor het eerst een bandje door moeten knippen. Dat vind ik zo jammer.’

Ooit zelf meegedaan met Survivalrun

Dat het niet het laatste bandje is wat ingeleverd wordt, blijkt even later. Een meisje heeft verschillende malen geprobeerd om via de touwen de overkant te bereiken. Met een nat pak probeert ze het telkens weer, maar helaas lukt het niet. ‘De deelnemers van de vijf kilometer moeten via de lianen aan de overkant komen. Voor de deelnemers van de acht kilometer is het iets moeilijker, zij moeten eerst omhoog en via ‘apenhang’ over het bovenste touw naar de lianen en daarna weer verder met  ‘apenhang’ naar het eind’, legt Sanne uit.

Ooit heeft ze zelf meegedaan met een survivalrun om te weten wat de deelnemers doormaken. ‘Met de corsowagenbouwersgroep ‘De Vereniging’ deden wij mee met een survivalrun in Wesepe. Het was voor mij een eenmalig iets. In Vollenhove zou ik niet mee willen doen, want dan missen ze hier een vrijwilliger. Ook vind ik het een te zware sport.’

Een gezellige dag

De survivalrun is dan wel niet zo zwaar voor de vrijwilligers als voor de deelnemers; het is wel een lange dag. ‘Om half acht is de briefing in Zalencentrum de Burght. Zo vroeg denk ik dan wel eens: Waar begin ik aan, maar als ik eenmaal bij de hindernis sta, dan voelt het goed om hier aan deel te nemen. Na de briefing ga ik naar huis koffie drinken en vanaf kwart voor tien staan we bij de hindernis tot half vijf. Ik sta al jaren samen vriendin Vera van Heerde bij een hindernis en we proberen er altijd een gezellige dag van te maken.  Wij krijgen een lunchpakket en de organisatie komt langs met snert. Er wordt goed voor ons gezorgd. Na half vijf halen wij de linten weg en ruimen wij zo veel mogelijk op. Voor het weghalen van de hindernis komt een speciale opruimploeg. Dat je met half Vollenhove zo’n evenement neer kunt zetten is toch een hele prestatie.’