Karin Orsel woont in Calgary

Steenwijk / Calgary - Karin Orsel zet haar eerste stapjes in een huis aan het Steenwijkerdiep. Haar ouders wonen daar nu nog steeds.

Zo honkvast als haar vader en moeder zijn, zo reislustig mag je Karin noemen. Met haar man Frank van der Meer verhuisde ze in 2008 naar Calgary. Vanuit Canada doet ze verslag van haar avonturen.

Karin werd geboren op 11 maart 1969 aan het Steenwijkerdiep. Het centrum was om de hoek. ‘Steenwijk was een klein stadje, waar het leven ongecompliceerd zijn gangetje ging’, vertelt ze. ‘De kleuterschool op de Torenlanden was het dichtst bij, daar kon ik als kleuter lopend naar toe. Toen ik eenmaal kon fietsen, ging ik natuurlijk op de fiets overal naar toe. Naar de Bernhardschool, naar het atheneum op de Jan Hendrik Tromp Meesters.’

Ze speelde in haar jeugd cornet bij Crescendo, vanaf dat ze een jaar of tien was. Eerst bij de jeugdband, later  bij het corps. Ook sportte ze bij Hockey club MHC, van de D-tjes tot aan de dames aan toe. ‘Van stilzitten hield ik niet, want ik volgde ook nog lessen ballroom dancing bij Dansschool Meriën. Dat was  voor mij plezier maken met veel goede vrienden. We gaven demonstraties en dansten wedstrijden.’

Op de middelbare school zat verdiende ze wat zakgeld bij als serveerster op de rondvaartboot van IJdel en ook werkte ze bij de Welkoop aan het Steenwijkerdiep.

‘En overal ging ik met de fiets naar toe. Heerlijk! De afstanden in Nederland zijn zo klein, als ik ze vergelijk met Canada. Juist nu ik niet meer in Nederland woon, waardeer ik dat fietsen zo bijzonder. Dat je geen auto nodig hebt om van A naar B te komen, wat was dat toch fijn. Maar daar stond ik toen niet bij stil.’

Diergeneeskunde

Op haar achttiende werd ze in één keer ingeloot voor de studie Diergeneeskunde in Utrecht. Op kamers dus! Toch kwam ze zeker de eerste jaren elk weekend thuis. Al was het maar voor het dansen.  Het noorden bleef trekken en toen ze in 1996 afgestudeerd was, zocht ze in de omgeving tevergeefs naar een baan als landbouw huisdierenarts. Na een aantal waarnemingen is ze in februari 1997 gaan werken als docent aan de Faculteit Diergeneeskunde in Utrecht; ze werkte  als koeiendierenarts in een Buitenpraktijk en leerde studenten het vak van dierenarts. ‘Ik houd ervan om onderzoek, onderwijs en klinisch werk te combineren.’

In 2004 waren haar man en zij als toerist op vakantie in Canada. Ze hadden er een fantastische vakantie. Ze hoorden dat de universiteit van Calgary een nieuwe  faculteit Diergeneeskunde ging opstarten en vrij impulsief besloot het stel deze uitdaging aan te gaan. Ze kregen allebei een fulltime baan als professor aangeboden. Karin: ‘Dat was uniek. Wat ik ook belangrijk vond, was dat ik als vrouw in Canada kan leven zoals ik in Nederland gewend was. En de taal was ook al geen probleem. In de winter van 2008 zijn we verhuisd.’

Verhuizen voor het werk

‘Bij de verhuizing kregen we veel hulp van de universiteit, maar je moet zelf ook wel heel veel regelen voor zo’n stap. Wat er wel allemaal niet aan papierwerk bij komt kijken. Dat is echt even doorbijten’, vertelt Karin. ‘Frank en ik hadden de taken keurig verdeeld: Ik ben twee maanden eerder verhuisd en bereidde ons leven in Calgary voor, zoals het zoeken naar een huis. Frank nam alle afhandelingen in Nederland voor zijn rekening. Inclusief het op het vliegtuig zetten van onze katten Jari en Jetje.’

Het opbouwen van een nieuw leven in een nieuw land is ingewikkeld, merkten ze. ‘We kochten een huis en een auto. We moesten alle verzekeringen regelen én we hadden allebei een nieuwe baan:  Wat wordt er van je verwacht? Dat is niet meteen duidelijk en dat voelt heel onwerkelijk. En je kent nog helemaal niemand, een sociaal leven opbouwen kost natuurlijk veel tijd en energie. Gelukkig trof ik veel collega’s die ook allemaal recent gearriveerd waren.’

Ze hielpen elkaar waar ze konden en dat was hartverwarmend in een koude winter. Ze ontmoette op haar werk mensen uit de hele wereld. ‘Nog steeds vind ik het  werken in een multi-culturele groep een verademing en een verrijking. Heerlijk die mix van nationaliteiten. Ook ons werk is een mix van onderzoek en onderwijs en daarvoor zijn we veel op pad. Canada is een groot land, voor meetings vliegen we heel Canada door. Daarnaast doen we ook veel internationaal werk. Mijn man en ik zijn betrokken bij Global Health en runnen één keer per jaar een fieldschool in Tanzania. Omdat ik een Europese kwalificatie heb, bezoek ik regelmatig congressen in Europa. Zo gaan we in 2016 naar Dublin voor de World Buiatric Conference.’

Ze vinden het allebei super om dingen te doen, die ze nog nooit gedaan hebben. ‘Het ‘funding’ klimaat ervaren we hier als heel gezond, het is gemakkelijker om geld te krijgen voor research. In vergelijking met Nederland zijn we in ons werk meer eigen baas. We voelen ons uitgedaagd en krijgen allerlei mogelijkheden en kansen.

Canada biedt ons letterlijk en figuurlijk veel ruimte. Het bevalt ons hier na acht jaar nog steeds erg goed. Of we ooit naar Nederland terugkeren? Dat weet ik niet, wij zijn geen plannenmakers.  Alles is mogelijk, de vorige keer kreeg ik na tien jaar de kriebels en zocht een nieuwe uitdaging. Veel hangt af of er twee leuke nieuwe banen voor ons te vinden zijn. We zien wel.’

Natuur in Canada

Sinds februari 2008 wonen ze in Calgary, een plaats met meer dan een miljoen inwoners. Canada heeft nog veel ruige, woeste natuur en overal is wildlife, ook in de stad. Daar moesten Karin en Frank wel aan wennen. Visarenden en witkopzeearenden broeden in de stad. Je treft er veel coyotes, en soms zelfs een beer of een eland. Dat kan allemaal: ‘Wij wandelen graag in de bergen van de Rocky Mountains, onze achtertuin, en zijn altijd voorbereid op een beer-encounter. Toeristen snappen dit niet altijd, maar beren zijn er altijd en overal.’

Het was volop winter, toen ze aankwamen. ‘20 graden onder nul is heel normaal, kouder kan ook gerust... De kou vind ik  niet erg. Waar ik wel echt aan moest wennen, is dat de winter al in november begint en tot ver in april duurt. Soms ligt er in mei nóg sneeuw. De winters duren hier echt lang. ‘

Frank houdt erg van tuinieren, maar dat is in Calgary erg moeilijk. Planten zijn super duur, je moet heel erg oppassen dat ze niet doodgaan door de nachtvorst en het groeiseizoen is zo wel heel erg kort. ‘Ja, we missen onze Nederlandse volkstuin echt wel.’

Heimwee

Wat ze nog meer mist behalve de moestuin? ‘Het fietsen! En goed openbaar vervoer is er in Canada ook niet. Ook mis ik lekker eten, zoals kaas, goede groenten en fruit. Mijn man mist vooral de hagelslag....’

Natuurlijk missen ze ook hun familie en vrienden. ‘Vooral als er bijzondere dingen zijn, zoals trouwdagen, verjaardagen van mooie, ronde getallen, geboortes of bij ziekte. Dan kun je niet even vlug heen en weer vliegen. Nee, dan heb ik echt even heimwee. Gelukkig is contact houden heel gemakkelijk via Skype en Facebook. We houden echt wekelijks contact met onze familie, we hebben een groeps -Whatsapp met onze studievrienden en we komen minimaal één tot twee keer per jaar terug in Nederland. Mijn ouders reizen niet, dus wij komen elk jaar in ieder geval één keer in Steenwijk. Gelukkig zijn wij gezegend met geïnteresseerde familie en vrienden, die veel tijd voor ons vrij maken, als we weer een keer in Nederland zijn.’ Ze stopt zelf tijd en energie in het onderhouden van haar Nederlandse netwerk. ‘Mijn familie en mijn vrienden zijn voor mij heel belangrijk. Gelukkig is contact houden nu niet meer moeilijk met de komst van Facebook, Whatsapp en Skype.’

Cultuurshock

Als je niet meer in Nederland woont, neem je afstand, merken Karin en Frank. ‘Wanneer ik nu naar de Nederlandse televisie kijk, valt me op dat Nederlanders wel érg direct zijn. Ik vind de Nederlandse televisie soms erg hard. Eerlijk gezegd kan ik die Nederlandse directe benadering steeds minder waarderen. In Canada zijn de mensen zo aardig, ze proberen je bij alles te helpen. Het Nederlandse “recht voor de raap mag ik alles zeggen wat ik denk “ kan in Canada echt niet. Men is hier zeer beleefd en méént dat ook. De cultuurschok is er dus wel zeker, maar vooral omdat ik nu merk hoe extreem direct en onbeleefd  mensen in Nederland soms met elkaar omgaan. Canadezen zijn super vriendelijk en heel beleefd.

Ik ben heel erg snel gewend aan de Canadese omgangsvormen en ik moet zeggen, ik vind dat heerlijk. Ik voel me wel eens knap ongemakkelijk als Nederland hier de kranten haalt. Uitleggen wat Zwarte Piet is en de hele discussie erom heen, dat lukt me met veel moeite nog wel. Maar de uitspraken van Geert Wilders, dat snappen Canadezen werkelijk niet. Mogen zijn uitspraken in  Nederland zomaar hardop gezegd worden? Ik krijg dat  ook niet goed uitgelegd.

Na de Tweede Wereldoorlog zijn er immers veel Nederlandse veehouders geëmigreerd. Mag je ze beschouwen als een soort van financiële “vluchtelingen”? Het was in het buitenland toen veel beter dan in het naoorlogse Nederland.  En die Nederlandse emigranten van toen  zijn hier echt niet allemaal heel erg goed geïntegreerd. Sterker nog, ze houden soms  juist heel erg vast aan hun Nederlandse tradities. Het aantal Nederlandse gereformeerde kerken hier in Alberta is bijvoorbeeld heel erg groot.’

Het grappige is, dat ze zich Nederlandser dan ooit voelt, nu ze er niet meer woont.... Ik heb zelf ook een heerlijk groepje Nederlandse vrienden hier, doordat ik bij een Nederlandse boekenclub zit. Eerst was ik dat niet van plan, want ik moest immers integreren? Dat had ik in Nederland wel geleerd; het probleem met buitenlanders is vooral dat ze niet integreren.... Maar met mijn Nederlandse vrienden kan ik toch andere dingen delen dan met mijn Canadese. Je hebt dezelfde achtergrond en daardoor begrijp je heel goed van elkaar waar je “vast loopt”.