Oldemarkt pakt groots uit met The Passion (reportage)

Oldemarkt – Dat The Passion leeft en verbindt, blijkt op de avond van Goede Vrijdag eens te meer in Oldemarkt. De Oldemarkter versie van The Passion overtreft ieders verwachtingen.

Op het Marktplein heerst vrijdagavond, half zeven, een half uur voor aanvang van de processie, een gemoedelijke sfeer. De loodgrijze wolken, die de hele dag boven het dorp hingen, zijn weggetrokken, waardoor de zon vlak voor het invallen van de schemering het Marktplein nog even laat gloeien. Plukjes mensen babbelen, kinderen vliegen speels achter elkaar aan en de dranghekken, waarachter straks drommen toeschouwers staan, worden nog maar eens stevig op hun poten gezet. Je zou bijna een zomeravondgevoel krijgen.

Hier, onder de toren van de Nederlands Hervormde Kerk, gaat het straks gebeuren: The Passion Oldemark, het paasverhaal, verteld voor Oldemarkters, gespeeld door maar liefst 102 vrijwillige Oldemarkters. Maanden achtereen, twee keer per week, is gerepeteerd en geoefend. Aan de rand van het plein staat Roely Westink, één van de drijvende krachten achter The Passion Oldemarkt. Ze overziet het tafereel met een glimlach. Zenuwachtig is ze nooit geweest. ‘En dat ga ik ook niet worden’, klinkt het joviaal. Haar ogen volgen de vlijtige technici op en rond het podium.

Tijd van liefde én zorgen

Terwijl het plein tegen zevenen in rap tempo volstroomt, begint klokslag zeven uur bij de Gereformeerde Kerk de processie. De stoet gaat via de Rooms-Katholieke Kerk naar de Nederlands Hervormde Kerk om te eindigen op het Marktplein. Het kruis, waarover van tevoren nogal wat te doen was wegens eventuele plagiaatkwesties, is verlicht. Natuurlijk gaan de gedachten even terug naar dinsdag. Naar de bloedige aanslagen in Brussel, naar dood en verderf in het hart van Europa. Bommen in naam van onverdraagzaamheid, aanslagen die niet zijn te bevatten. In de rol van Verteller roept Douwe Wijmenga het bomvolle Marktplein op tot een moment van stilte. Want, zo zegt hij: ‘Het is een tijd van liefde, van emotie, maar ook één vol zorgen’.

In het ‘Jeruzalem van Oldemarkt’ vraagt de sympathieke Wijmenga zich af: ‘Zou Jezus zich in deze tijd thuis voelen in Oldemarkt?’ Dan begint het spektakel, afgetrapt door The Passion-band, onder leiding van Eelco de Vries, en het 27-koppige koor, geleid door Yme van der Valk. Heel even lijkt de techniek last te hebben van plankenkoorts, maar de storing is even snel verholpen als dat hij kwam. Op het grote scherm ziet het publiek Jezus, overtuigend neergezet door Robert Ruiz, zijn volgelingen Petrus (Eddy Scholten), Judas (Alfons Bos) en moeder Maria (Nadia Kok). Het zijn dorpsbewoners, straatgenoten en buren die de hoofdrollen van het wereldberoemde paasverhaal vertolken. De beelden roepen herkenning op: het brood voor het laatste avondmaal komt van Bakkerij Boogaard, het diner wordt genuttigd in restaurant Het hof van Holland.

Hoogstaand en kleinschalig

Er is veel te zien, teveel om te beschrijven. The Passion Oldemarkt is kunstig en hoogstaand, maar ook kleinschalig en gemoedelijk. Tussen de bedrijven door wordt gezongen, bekende Nederlandstalige liedjes van onder anderen André Hazes, BLØF, Guus Meeuwis, Frank Boeijen en Van Dik Hout passeren de revue. Dan is het moment daar, Judas kust en verraadt Jezus, de man die het volk wil dienen. Het berouw volgt al snel, Judas zingt het nog altijd gevoelige ‘Bloed, zweet en tranen’, terwijl de bezorgde Maria, die het noodlot van haar zoon ziet naderen, met ‘Leun op mij’ van Ruth Jacott laat horen te beschikken over gezegende stembanden.

Komisch element is de op hol geslagen kerkklok van de Nederlands Hervormde Kerk. Om de zoveel minuten klinken de klokken onder de verlichte haan en met het uur neemt het gegrinnik van het publiek toe. De Verteller schotelt het publiek vervolgens een gewetensvraag voor: ‘Als Jezus Oldemarkt op zijn kop zet, dan weten we wel wat we moeten doen, toch?’ Het is het moment dat de gevangen genomen Jezus verschijnt voor Pontus Pilatus (Dirk Braad), de Romeinse heerser die het lot van Jezus in de handen van het volk legt. Pilatus stelt het publiek voor de keuze: wordt moordenaar Barabas (Hans Koning) of Jezus vrijgelaten? Het publiek is duidelijk. ‘Barabas’, klinkt het vanuit verschillende kelen. Jezus is gevallen, hem wacht de kruisiging.

Ontroering

Het kinderkoor, onder leiding van Angela Meijerink, brengt misschien wel de meeste ontroering teweeg. Onder de donkere hemel zijn het de kinderstemmen die de mensen raken. De camera volgt de vrolijke gezichtjes op het podium, de gezichtjes die warmte verspreiden op het Marktplein. Het slotstuk is voor Jezus, op een stellage boven het podium. Gehuld in een wit gewaad verspreidt hij de liefde in Oldemarkt. De liefde die de wereld zo goed kan gebruiken na de bloedige aanslagen in Parijs, Ankara en Brussel.

Menselijk

Dan volgt een minuut stilte, natuurlijk in het teken van Brussel. De boodschap van The Passion Oldemarkt is krachtig: we zijn allemaal mensen en ja, we hebben allemaal onze eigen gevoelens. De één balt zijn vuisten na het zien van vreselijke beelden, woedend om zoveel onmacht, de ander trekt zich terug, beschouwend, aangedaan. Bovenal toont The Passion Oldemarkt dat we een volk zijn van hoop, van liefde en samenzijn. Zou Jezus zich in deze tijd thuis voelen in Oldemarkt? Zeker weten.