Lily Zoer schrijft verhaaltjes die je doen glimlachen

Tuk - Een zoektocht naar het leven van ouderen, zo noemt uitgever Boekscout de verhalenbundel van Lily Zoer (78) uit Tuk. De bundel verscheen op 9 september. De titel luidt Verhaaltjes voor ouderen en iets jongeren.

Ze gaan over de zachtmoedige, vrolijke, maar ook sombere en chagrijnige mensen die Lily in haar dagelijkse leven tegenkomt. ‘Lees er elke dag een stuk of drie en leg het dan weer even weg,’ zegt de schrijfster. Ze zullen zeker bij de lezers een glimlach op hun gezicht toveren.

Columnachtige verhalen

Op aanraden van een kennis stuurde Lily in januari zestien verhalen naar uitgever Boekscout in Soest. Het waren verhalen over oudere mensen, die ze de afgelopen jaren over gebeurtenissen in haar dagelijkse leven had geschreven. ‘Als ik iets bijzonders tegenkom, dan schrijf ik dat op, maar ik combineer ook dingen en hussel zaken door elkaar,’ verklaart ze de totstandkoming van de columnachtige verhalen.

Nog zestien verhalen

Tot haar verrassing kreeg ze binnen vijf dagen al een reactie van Boekscout. ‘Ze wilden de verhalenbundel wel uitgeven, maar zestien verhalen was te weinig. Er moesten er nog zestien bijkomen,’ vertelt de inwoonster van Tuk. Gelukkig had ze nog mappen vol met andere verhalen, die ze de afgelopen decennia had geschreven. Een titel was snel gevonden: Verhaaltjes voor ouderen en iets jongeren. Lily overlegt nog met de Steenwijker boekenhandelaren, dat zij het boek gaan verkopen.

Pseudoniem

Lily heeft haar boek onder het pseudoniem Lily Köhler uitgebracht. ‘Köhler is de naam van mijn moeder,’ legt ze uit. Meteen al in het eerste verhaal citeert ze haar moeder, die ze omschrijft als geestige vrouw. Zij ageerde tegen 55-plussers die de schone schijn van de jeugd wilde ophouden met de woorden: ‘Als je niet oud wilt worden moet je je jong opknopen.’ Andere verhalen gaan bijvoorbeeld over de kapper, haar kat uit het dierenasiel De Kluif in Steenwijk, shoppen in de kringloopwinkel en frikadellen.

Grappige twist

Het zijn stuk voor stuk beeldend geschreven verhalen, met een grappige twist aan het eind. Lily kreeg van haar vrienden terecht het compliment dat ze een plezierig handschrift heeft. Haar boek leest gemakkelijk. Zelf zegt ze: ‘Ik kom uit de tijd van Carmiggelt, waar ik niet aan kan tippen overigens, maar ik heb een vergelijkbare stijl: niet politiek en ik trap nergens tegenaan.’

Zingen

Schrijven heeft Lily haar hele leven al gedaan. Ze begon ermee als tiener, toen ze cabaretliedjes schreef. Die mocht ze bij de jeugdomroep Minjon van de AVRO op de radio zingen. ‘Ik kreeg veertig gulden per uitzending,’ herinnert ze zich nog. Op haar eenentwintigste ging ze naar de Cabaretschool, de huidige Kleinkunst Academie. Toen ze met de kunstenaar Fred Zoer trouwde en kinderen kreeg kwam het niet meer zo van schrijven. Het stel verhuisde van Vlaardingen naar Wolvega en later naar Tuk. Ze pakte het schrijven weer op en schreef voor de Zwolse Courant kinderverhalen.

Stellingwerfs

In 1984 verscheen haar eerste kinderboek Het zwart-witte hondje zoekt zelf wel een baas. Van 1982 tot 1990 schreef ze columns voor de Zwolse Courant en van 1990 tot 1995 voor Dagblad Tubantia. In 2010 schreef ze de autobiografische roman De Stoel, een Hillegersbergse familie in oorlogstijd. Lily schrijft al jaren columns voor het blad De Ovend van de Stellingwarver Schrieversronte, die door een redacteur vertaald worden in het dialect.