Ondertoon
Door Ton Henzen

Huisman

Het moet een van meest ontspannen bestuursbanen zijn: Commissaris van de koningin. Vanmiddag ontmoeten we Relus ter Beek aan het eind van een regulier werkbezoek aan de gemeente. We horen dan van de burgemeester welke onderwerpen er besproken zijn.

De commissaris geeft de zienswijze van de provincie. Wij zullen nog even prikken in de affaire Nieuwveense landen die uiteindelijk geen affaire is geworden, maar wat wel een vertraging van minstens een jaar heeft opgeleverd. We zullen ons afvragen wat de realiteitswaarde is van de geruchten dat het totaal aantal geplande woningen van 5300 wordt teruggebracht tot circa 3500. En of de provincie en de gemeente al een oplossing hebben gevonden over de toekomstige ontsluiting: snel verkeer over de provinciale weg N375 via een tunnel en het wijkverkeer daaroverheen richting stad vice versa.
Natuurlijk kijken we even terug op het schaatsen van afgelopen weekeinde. We denken zeker te weten dat Relus in Thialf was, wellicht op uitnodiging van wat langzamerhand het bekendste Drentse bedrijf is: TVM uit Hoogeveen. TVM had de ijshockeyhal afgehuurd voor de relaties. Deze werden getrakteerd op mooie buffetten en op een optreden van Marco Borsato. Hebben we van horen zeggen.
Zelf zat ik zaterdag op de Zuid-tribune zonder buffet, maar met meegebrachte broodjes en allerhande hartige hapjes die de vriendengroep en andere supporters lieten rondgaan. Ik denk dat je voor de echte schaatssfeer niet in een relatiehal moet verkeren, maar op de tribune. De eretribune vertoonde de hele middag door lege plekken. Bij de afsluitende ritten op de 5 km. dames, vertelde collega Flip, namen vele genodigden, door hem hardnekkig aangeduid met bobo`s, pas net voor de laatste rit van Ireen Wüst tegen Anni Friesinger hun plaatsen in.
Relus houdt van sport. Hij reist geregeld af naar toernooien in het buitenland. Kortom, een sportieve commissaris met een volle agenda die niettemin zichtbaar plezier beleeft aan zijn werk. Aan het eind van de middag brengt de bode op het Provinciehuis een whisky op zijn kamer en na afloop van een werkbezoek mag hij graag een droge witte wijn consumeren. Ik denk dat ik vanmiddag dit aanbod evenmin afsla al moet ik vanavond voor het werk nog naar cabaret in Ogterop. Ja, journalisten kunnen ook een volle agenda hebben.
Soms wordt de agenda leeggemaakt. Bijvoorbeeld gistermiddag. De jongste dochter lag met griep alleen thuis en verlangde naar gezelschap. Ze wilde een beetje vertroeteld worden. Ik deed die middag een afgrijselijk enge ontdekking. Ik bespeurde rudimentaire genetische elementjes van een huisman in mij. Ik vond het warempel leuk de middag in de huiskamer door te brengen, de ene dochter onder de wol op de bank, de ander in een gemakkelijk stoel, krant in de hand, af en toe eventjes wegzakken, een dvd aan van verveelde, over het paard getilde volwassenen en eigenwijze, egoïstische pubers in een rijk deel van Californië: The Orange County. Deel na deel wordt de nietszeggendheid van materialistische grootheidswaanzin verbeeld. Omdat er ook kalverliefdes met enige fysieke contacten in de dvd`s voorkomen, kijken mijn kennelijk romantische dochters er af en toe naar. Wat moet je anders op een mistroostige regenachtige maandagmiddag.
Nou bijvoorbeeld thee zetten, tosti`s maken, soep trekken, tussen twee regenbuien door de huis-aan-huis-distributie van folders overnemen, aardappelen schillen, boerenkool opzetten, worst wellen, kaarsen en waxinelichtjes op de bestemde plekken vervangen en bijvullen en ze vervolgens aansteken. De vaatwasser wordt geleegd en weer ingeruimd, boven wordt nog snel even een was gedraaid van handdoeken en T-shirts – die kunnen zonder problemen bij elkaar in, is de beperkte wetenschap van dit deel van het huishouden – en voor de rest lees ik de avondkranten.
Waarom heb ik het deze middag zo naar mijn zin gehad. `Ik had vaker een middag het huishouden moeten bestieren, toen jullie nog jonger waren,` beken ik. Er valt een stilte.
`Help, er zit een huisman in me,` probeer ik grappig te doen. `Hoef je vanavond niet weg?,` vraagt een van de meiden. `Nee, wel morgenavond en woensdag-, en donderdag- en vrijdagavond.
Het leven is zo slecht nog niet.