Ondertoon
Door Ton Henzen

Relus

We waren met een lokaal vaartuig aangekomen op een Bounty eiland Koh Yao Noi in de archipel van Phang Nga Bay nabij Phuket in Zuid-Thailand. Prachtige rotsachtige eilanden hadden we achter ons gelaten.

Ze vormden voor de komende etmaal een indrukwekkend decor dat zich vanuit de comfortabele villa op het Koyao Island Resort voor ons uitstrekte. `s Middags een rondtoer over het eiland dat nog steeds de oorspronkelijke sfeer ademde. Een vakantie-eiland zeker, tropisch, zeer verrassend en qua natuurschoon overweldigend. Maar - egoïstisch gezegd - gelukkig te ver weg van de door toeristen massaal bewandelde paden om grondig te zijn aangetast. Dat is niet gebeurd. We reden langs kleine vissersdorpen, een paar schamele hutten op palen, tijdelijk drooggevallen door de zich teruggetrokken zee. In de verte kabbelden blauwe golven loom in het grijze middaglicht. Rijstvelden, een langzaam met zijn brede kaken malende waterbuffel, een marktje met nerinkjes die variëren van voedsel als vis en kip en een kleurrijk assortiment kleding.

We bezochten ook een luxe-resort waarvan iedere villa de beschikking heeft over een eigen zwembad. Het was er stil. Van de 56 luxe optrekjes waren er maar een stuk of tien bezet. Een Duits stel was er op huwelijksreis. Ze zaten dicht tegen elkaar aan op een bank in de lounge waar vanuit er een prachtig uitzicht was op de zee en de verre rotsen.
Het paar trok zich terug in de romantische beslotenheid van de eigen villa. Hij onberispelijk gekleed, een gelukkige glimlach rond de brede, gebruinde kaken. Zij slank en uitgerust met een kalme, vriendelijke bijna soevereine lach. Ze hielden van elkaar, dat was duidelijk. Geen combinatie directeur-secretaresse, ook dat was zeker.
De Nederlandse manager gaf tekst en uitleg. Daarna terug naar ons eigen paradijselijk resort. Opgefrist en naar de lounge voor een koud pilsje. Een van de collega`s kwam terug met drie nieuwsitems die hij zojuist van zijn laptop had geplukt. Fortis was deels overgenomen door de Nederlandse, Belgische en Luxemburgse staat. Het gratis dagblad De Dag hield op te bestaan. En - voor een westerling blijkbaar van minder importantie - de Drentse Commissaris van de Koningin Relus ter Beek was overleden.

Ik schrok. Relus dood. Kort voor mijn vertrek voor een persreis Thailand had ik gedeputeerde Anneke Haarsma gesproken. Het ging slecht met Relus. Hij zou de kerst stellig niet halen. Maar nú al overleden. Reisgenoot Rob de Vries, oud-hoofdredacteur van het Nieuwsblad/Dagblad van het Noorden meldde zich in de lounge. Ik stelde hem op de hoogte. Ook hij viel stil. We waren in het bijzijn van de andere collega`s het roerend met elkaar eens dat Relus een bijzonder mens was. Humoristisch, gek op sport, een Bourgondiër. Rob en ik brachten een toost uit op Relus. Ergens op een tropisch eiland in Zuid-Thailand. Die avond verkeerde hij regelmatig in onze gedachten en spraken Rob en ik een paar keer onze verbijstering uit over het feit dat die levenslustige Relus zich voorgoed te rusten had gelegd.
Het werd die avond niet echt gezellig.

Ik dacht aan de laatste gezamenlijke lunch. Medio februari. De ambassadeur van Letland mevrouw Baiba Braze bracht een officieel werkbezoek aan de provincie Drenthe. Zij overnachtte in De Havixhorst. Vrijdagmiddag werd de lunch gebruikt in het Oude Jachthuis in Pesse. De ambassadeur stelde zich `s middags op ongedwongen wijze in aanwezigheid van Relus op de redactie van de Meppeler Courant op de hoogte van de multi-mediale ontwikkelingen. Mevrouw Braze was ook aanwezig bij de onthulling van de schilderijen van Flip Gaasendam in de aula van Stad en Esch. Zij wilde een nieuwsitem bijwonen en vervolgens met eigen ogen op de redactie zien hoe snel dit zijn weg vindt naar de nieuwe elektronische media.

Relus ter Beek hielp onverwacht mee bij de onthulling. Hij moest om zes uur zijn bij de opening van de HOED in het voormalige Woonconcept-kantoor zijn. Een van de Huisartsen-Onder-Een-Dak is Wiebe Bosma, wiens broer gehuwd is met Marisca ter Beek. Relus had dus even tijd en liep vanaf het redactiekantoor via Hoofdstraat-Zuid en Zuideinde mee naar Stad en Esch. Dat was voor ons een unicum: Relus niet per dienstauto vervoerd, maar aan de wandel. Ja, jongens, dat maak je zelden mee dat de commissaris een zo lange inspectietocht te voet maakt, lachte hij.
Plots verscheen hij in de aula, waar op dat moment burgemeester Jan Westmaas aan het speechen was. Deze was te verbouwereerd om te kunnen reageren op de onverwachte entree van de baas.
Ambassadeur Braze bracht aan het eind van de dag met een aantal journalisten een informeel bezoek aan café De Beurs. Relus had graag mee gewild, maar hij had nu eenmaal een afspraak met Wiebe Bosma gemaakt. Het glas wijn hield hij van ons tegoed. Dat is er niet meer van gekomen.