Opvliegers 4 gooit in Steenwijk de trossen los

Steenwijk - Na uitstapjes naar Bali, Oostenrijk en Amerika gaan de hoofdrolspelers van Opvliegers 4 nu op cruise.

De musicalkomedie heeft als titel 'Trossen los'. Dat kun je ook dubbelzinnig opvatten en trossen vervangen door borsten. De reeks is gemaakt door Rick Engelkes Producties.

Net als in Opvliegers 3 maakt Sandra Mattie deel uit van de cast. Zij speelt de lesbische kinderboekschrijfster Moniek, die wel eens een boek voor volwassenen wil schrijven. Anouk van Nes is ook weer van de partij, nu in de rol van Joke, die vermoedt dat haar man vreemd gaat. Dat geldt ook voor Joanne Telesford. Zij speelt weduwe Shirley, die de datingmarkt opgaat. Rian Gerritsen heeft de plaats van actrice Antje Monteiro ingenomen. Haar personage heet Loes. Ze kruipt in de huid van haar tweelingzus, de succesvolle zangeres Gloria Evans. Alle vier zijn ze rond de vijftig jaar en kampen met overgangsperikelen.

Decor

In de beginscène komen de vier vrouwen bij elkaar op het schip. Marjolein Ettema heeft een mooi decor afgeleverd. Op het podium is het dek van het cruiseschip de Big Mermaid zichtbaar met over de gehele achterwand van het podium een foto van het kielzog en de zee. De vier komen maar moeilijk los van hun dagelijkse beslommeringen.

Moniek belt regelmatig haar dementerende moeder en Joke bespiedt haar man met de camera die ze voor vertrek in de keuken heeft geplaatst. Shirley probeert met een datingapp kapitein Anker aan de haak te slaan. Zij wordt ondertussen uitgehoord door Moniek over haar vorige vier mannen, die dat verwerkt in haar boek. Een slechte keuze bekent ze later. 'Schrijf over dat wat je weet,' blijkt een beter uitgangspunt. Tot Loes dringt het langzaam door dat haar jonge lover Jezus haar financieel uitbuit. Het levert een hoop hilarische religieus gekleurde grappen op. Ze verdrinkt haar verdriet, waardoor uiteindelijk het geplande optreden uitloopt op een fiasco.

Klucht

De verhaallijn van 'Trossen los' is niet ijzersterk en mist een verrassende ontknoping, zoals de derde editie wel had. Het predicaat klucht is meer van toepassing dan musicalkomedie.

De overgang is niet echt een thema, maar meer een kapstop om de grappen aan op te hangen. Soms zijn die scènes over de top en voelen onecht aan, zoals de affaire die Joke met Fernando in Barcelona heeft. Als Rian Gerritsen de demente moeder van Monique speelt, vergeet ze daarbij te bewegen als een tachtigjarige.

Wel goed zijn de liedjes. Alle vier actrices beschikken over een prima zangstem. Monieks lied over de tijd die ‘wonden heelt maar niet die van de ouderdom’ is ontroerend. De songtekst bevat pareltjes, zoals 'De tijd heelt alle wonden, maar iedere seconde wordt het cliché geschonden'. Veel wordt er niet gedanst in de musical. Origineel bedacht is wel de dans die Joke met haar man (gespeeld door Sandra Mattie) uitvoert. Zij is daarbij op het schip en hij thuis in de keuken.

In de slotscènes lijken alle vier vrouwen letterlijk te verzuipen, maar komen toch sterker weer boven water. De geleerde levenslessen delen ze nog met het publiek, dat enthousiast reageert, getuige de vele lachsalvo's in de zaal.

Hilda Knol