Peter Heerschop is soms te enthousiast

Steenwijk - De thematische aftrap van De Minister van Enthousiasme Peter Heerschop is origineel. Hij laat hoogtepunten zien en horen van historische toespraken van een aantal van zijn helden: Martin Luther King (I have a dream), John F. Kennedy (Ich bin ein Berliner, waarmee Heerschop ook guitig afsluit), Nelson Mandela en Mahatma Gandhi.

Locatie: De Meenthe, Steenwijk
Aantal bezoekers:300
Waardering: ***

Het decor is een appartementje. Middenin het appartement staat, symbolisch voor toespraken, een aantal microfoons met standaard. Ze brengen een verschillend geluid voort. Aan de achterwand herinneringen aan zijn helden. We zien posters en affiches van voornoemde tot de verbeelding sprekende figuren, maar ook van Ard Schenk, Johan Cruijff en de hoes van The Beatles-lp Abbey Road.

Een ingrijpende gebeurtenis als de moord op Kennedy in Dallas komt voorbij. Heerschop heeft zich in het programmablad in de open limousine naast Jackie Kennedy laten photoshoppen. Een veelbelovend begin. Hij speelt dat hij als jongetje op de lagere school een spreekbeurt houdt over Kennedy en genadeloos wordt afgekraakt door de juf.

Peter Heerschop is als zelfbenoemde Minister van Enthousiasme van mening dat iedereen in het land recht heeft op een mooie toespraak. Hij geeft een aantal voorbeelden, staande op een stoel of op bed. Dat hij vroeger heeft gestotterd, is belangrijk om te weten, omdat hij even later een stratenmaker toespreekt die wel aan de weg timmert met klinkers.

Zijpaden

Heerschop verwijst naar de vermeende opdracht aan militairen, voordat ze op missie gaan een stuk te schrijven waarin ze terugkijken op hun leven. Ook De Minister van Enthousiasme heeft een missie en schrijft zijn eigen in memoriam. Een vondst. Het thema van de toespraken is weliswaar leidraad, maar Peter Heerschop bewandelt de nodige zijpaden. Bij bepaalde handelingen is het zoeken naar een diepere betekenis. Hij komt op in vrijetijdskleding en begint zich op het toneel om te kleden en in een fraai kostuum te hijsen. Nu oogt hij ministeriabel. Peter Heerschop geeft aan dat hij probeert uit te leggen waarom bepaalde regels totaal onzinnig zijn en er alleen maar voor zorgen dat je je daaraan gaat houden, zonder ook maar een stap verder te komen.

Plastic

We gunnen onszelf geen tijd om bijvoorbeeld, zoals een Italiaanse oudere keukenprinses wél doet, van tomaten te houden en deze te gebruiken voor een spaghettisaus. Voordat hij deze uitleg geeft, heeft hij de eerste rij een stuk plastic aangereikt waarmee de bezoekers zich bedekken. Hij trekt zelf een ochtendjas aan en hanteert met verve een honkbalknuppel waarmee hij de tomaten bewerkt. Het resultaat ligt voor de hand. Het is een vorm van effectbejag dat grappig lijkt, maar ook achterwege kan blijven zonder de kern van het programma aan te tasten. Dit geldt voor meer tussenacts, zoals het plotseling zestien keer opdrukken en het maken van wilde dansbewegingen op een donker toneel. Mogelijk komen deze ideeën voor ‘spontane’ tussenacts van regisseur Raoul Heertje. Ze roepen de gedachte op dat zo’n jongen dat toch niet nodig heeft.

Peter Heerschop is een fantasierijk denker en een gemakkelijke causeur. Hij weidt heerlijk uit over het toeval in het leven. Als hij niet naar een lerarenopleiding was gegaan, had hij zijn grote vrienden van het voormalige cabaretgezelschap NUHR niet ontmoet. Met de door hem uitgesponnen toevalligheidstheorie kan hij zich rechtvaardigen waarom hij aan een vreemde vrouw heeft gezeten. Lenige gedachtenkronkels, maar ook moralistische adviezen strooit hij uit. Je ontkomt niet helemaal aan de indruk dat hij in wezen een leraar is gebleven. Zo manifesteert hij zich als hij het publiek volzinnen die hij heeft bedacht laat afmaken. Minister én leraar. Een bijzonder boeiende bij wie je niet spijbelt.

Ton Henzen