Het moderne leven
Door Misja Boonzaayer

Dus... AVG

Ik heb meisjesdromen gehad. Echt. Van die echte, suikerspinachtige meisjesdromen. Mierzoet. Roze. En enkele ervan zijn uitgekomen. Enkele ervan zijn van zachtroze naar een wat steviger roze gegaan. Of grijs. Zwart.

Zo droomde ik ooit van een prins op een wit paard, die me met een roos in zijn mond ten huwelijk zou vragen. Tot ik me ging afvragen hoe dat dan klinkt, een huwelijksaanzoek met een stekelige stam in je mond. Bovendien leek het me niet heel aangenaam om daar dan een romantisch potje mee te zoenen, nadat het onkruid verwijderd was. En zo’n wit paard schijt als een dolle en als je daar dan langs schrijdt met je mierzoete roze jurk, is het maar de vraag of je die vlekken eruit krijgt.

Dus transformeerde mijn meisjesdroom van prins op paard naar een huwelijk op de fiets. Een Turks Fruit huwelijk. En zo het geschiedde.

Ik droomde ook van kaartjes van anonieme aanbidders op Valentijnsdag. En dat ik me dan – misschien wel tot in lengte van dagen – zou afvragen van wie dat mooie gedicht was. Want dat je er dan nooit achter komt van wie die kaart was, dat heeft ook wel iets romantisch. Maar ik kreeg dus nooit anonieme valentijnskaarten. Sterker nog, ik kreeg ook geen personifieerde valentijnskaarten. Geen advertenties in de krant, geen vliegtuig met een banner erachter. Niks van dat al.

En dat is natuurlijk volstrekt logisch, want volgens de Algemene Verordening Gegevensbescherming kan dat natuurlijk volstrekt niet. En vice versa. Dat ik geen kerstkaarten meer verstuur, heeft niets maar dan ook helemaal niets te maken met het gegeven dat ik na twee kinderverjaardagen, een overdosis suiker van Sint Maarten, een intocht en een pakjesavond compleet op apegapen lig en geen pen meer vast kan houden. Nee, het is de AVG.

En laatst, toen een collega een kind kreeg, zijn we even langs de Privacy Officer gelopen om te vragen op welke manier we wettelijk gezien een felicitatie konden doen. Want een kaartje langs alle collega’s laten gaan om ieder zijn naam erop te laten zetten kan nog net, maar namens iemand die niet aanwezig is die dag een naam noteren schurkt wel heel hard tegen de grenzen van het toelaatbare aan.

En de envelop moet tijdens de rondgang in bewaring worden gesteld bij de HR Officer, want het adres mag niet zomaar gedeeld worden.

Dan ga ik er in mijn meisjesdromelarij ook maar vanuit dat alle fanmail voor mijn columns nog in de AVG-mailbox zitten.