Column Door de ogen van... André Lampe: 'Het verdriet slijt, het gemis blijft'

André Lampe. Foto: Bergsma Lifestyle

Buurman Willem aan de overkant van de straat herinnert mij nog wekelijks aan het overlijden van mijn moeder. Dan sjokt hij vanaf zijn tuin naar mijn balkon en spreekt dan steevast de volgende woorden: “Ik mis je moeder hier in de straat”, zegt hij in alle eerlijkheid en ik weet dat hij dat oprecht meent.

„Tja, Willem, ik ook hoor”, antwoord ik dan. Als ik zo terugkijk op de eerste acht maanden van dit jaar dan worden die overschaduwd door het overlijden van mensen die mij na aan het hart lagen. Vorige week was het ook weer raak. Mijn oom overleed na jaren kwakkelen. Oompie Ed woonde in de buurt van Alkmaar en was AZ-supporter. Ik heb Kees Kist nog eens een video laten inspreken om hem wat op te beuren in zijn strijd tegen zijn ziekte. Iets wat mijn oom heel erg waardeerde. Bij deze wil ik AZ-icoon Kees Kist daar nog hartelijk voor bedanken.

Het is bizar hoeveel dierbare mensen mij dit jaar al zijn ontvallen. Het raakt je elke keer weer diep. Vorige maand zei ik nog tegen vriend Bollema tijdens het bijwonen van alweer een uitvaart van een dierbare van ons: „Nou, daar zijn we weer.” „Het is om moedeloos van te worden”, was Richard zijn respons. Vooral het overlijden van mijn moeder heeft er stevig ingehakt. Ik vind één ding lastig en dat is dat ik haar mis. Het verdriet slijt, maar het gemis blijft.

Extra vervelend zijn dagen zoals laatst met haar verjaardag. Koningsdag keek ik altijd samen televisie met moeders naar de koninklijke familie, oranje gebak bij de koffie, vond ze gezellig. De Pasar Malam. Ook zoiets. Dat was als thuiskomen voor mijn moeder. Ik was daar vorige week aanwezig. Zingen ze ook nog het lied Gandong e, dan krijg ik het te kwaad. Ik kwam dagelijks bij mijn moeder. Dat zoiets dan abrupt stopt, is cru en onwerkelijk en je mist direct de geborgenheid van het ouderlijk huis en de moederliefde die altijd voelbaar was.

Ik had daar een tijdje terug met Helga Esselink eens een boeiend en warm gesprek over in ons koopcentrum. Helga condoleerde mij met het verlies van mijn moeder en vroeg: „Hoe gaat het nu met je?” Gelukkig was mijn verhaal voor Helga herkenbaar, ze had soortgelijkende ervaringen. Ik zie ook vaak op social media een post van mensen waaruit overduidelijk blijkt dat het gemis van dierbaren groot.

Ik ben nog steeds een beetje zoekende. Ik wandel en fiets veel en zoek wat nieuwe uitdagingen. Ach, een ieder verwerkt zoiets op zijn eigen manier en dat moet je ook zo laten. Naar de buitenwereld laat ik weinig tot niets merken, maar diep in mijn hart weet ik: het wordt nooit meer zoals het was. Een tegeltjeswijsheid zegt dan wel ‘wat in je hart bewaart, raak je nooit meer kwijt’. Dat kan wel zo wezen, maar potjandorie... Ma, ik mis je!

Nieuws

menu