Gelukkig komt er meer van Kiki Schippers | Recensie

In het slotlied van haar programma Meer zingt Kiki Schippers de longen uit haar lijf. Hoezo is er in de Nederlandse traditie, zoals in Spaanstalige landen, geen duende, geen bezieling. Welk begrip komt daar het dichtst bij in de buurt, vraagt ze het publiek in het Steenwijker Vestzaktheater? Zelf houdt ze het op ‘maanziek’. Ze heeft daar een vocaal voorbeeld van gegeven aan het begin met een Spaans lied. Een prachtige volumineuze stem klinkt, hoofd gedraaid en licht omhoog alsof ze richting maan zingt. Ze lijkt haar hart uit te storten.

Kiki Schippers.

Kiki Schippers. Foto Annemieke van der Togt

Ze wil leven alsof het de laatste dag is, maar wat heeft dat haar gebracht? Langzaam laveert Kiki Schippers haar programma naar een bewogen thematiek. Ze legt daarvoor een muzikaal en vocaal afwisselende weg af. Ze zingt de sterren van de hemel, speelt meeslepend piano en begeleidt zichzelf als een ware bluesvrouw op gitaar. Tussen deze muzikale bedrijvigheid door houdt ze lekker luchtig en lenig contact met haar publiek. Ze daagt uit, speelt met bezoekers op een even sympathieke als plagerige manier. Ze zoekt de dialoog over alledaagse dingen. Welke planten mensen hebben, over wie ze willen zijn bij een reïncarnatie? Ze legt gemakkelijk contact en is niet met stomheid geslagen als de reacties soms aan de lauwe kant zijn.

Nieuws

menu