Blokzijl Klassiek sluit seizoen af met indrukwekkende vertolking van Shostakovitsj door Storioni Trio | Recensie

Het Storioni Trio treedt op bij Blokzijl Klassiek. Foto: Jan Broekhuizen

Vanwege de coronaperikelen was het concert van het Storioni Trio in Blokzijl vier keer uitgesteld. Zondag kon er eindelijk toch een uitvoering worden gegeven.

Het Storioni Trio bestaat uit violist Wouter Vossen, cellist Marc Vossen en pianist Bart van de Roer. De drie musici spelen al 25 jaar samen. Ze zijn dan ook perfect op elkaar ingespeeld. Er werd een programma uitgevoerd uit met werken van Bedrich Smetana, Clara Schumann-Wieck en Dimitri Shostakovitsj.

Vooral de uitvoering, na de pauze, van het tweede pianotrio opus 67 van Dimitri Shostakovitsj was indrukwekkend. Shostakovitsj schreef dit werk in 1944 in Leningrad. Van dichtbij maakte hij de oorlog mee en tegelijkertijd was er de continue angst om door Stalin’s geheime dienst te worden opgepakt en verbannen naar Siberië. Hij had de eerste verhalen gehoord over de verschrikkingen van de nazivernietigingskampen. Hoewel de directe aanleiding voor het schrijven van deze compositie het overlijden van een vriend was, werd het een wrange pijnlijke muzikale weergave van het lijden van de slachtoffers van het naziregiem.

Het muziekstuk opent op een bijzondere wijze. De cello speelt met hoge flageolettonen een treurende melodie die daarna in lagere toon door de viool en de piano wordt overgenomen. Dit ademt vanaf het begin een desolate sinistere sfeer, het angstige voorgevoel van ongeluk. Dit technisch extreem moeilijke begin werd prachtig ingezet door cellist Mac Vossen. Een mengeling van onderliggende gevoelens van onbehagen, verontrusting, opstandigheid, verlatenheid en somberheid wordt alleen maar sterker wanneer het tempo geleidelijk sneller wordt. Het daaropvolgende scherzo in majeur brengt geen opluchting. Het mondt uit in een snelle dans, onderbroken boosaardig gegrom van snaren en circusachtige fragmenten. Hiermee zou de componist een parafrase op Stalin hebben bedoeld?

Grotesk

Het derde deel begint met donkere akkoorden van de piano die als hamerslagen overkomen. De trieste melodie ingezet door de viool is als een gebed voor de mensen die zijn omgekomen. Dit deel gaat zonder pauze over in de finale, waarin de viool met pizzicato een Joodse melodie op groteske wijze laat horen. Deze dans wordt steeds obsessiever. De dissonanten nemen toe naar een furieuze climax. Gedempt keren viool en cello terug naar variaties op het dansthema en verdwijnen uiteindelijk in een verstilling.

De stilte die ontstond voordat een langdurig applaus losbarstte, onderstreepte niet alleen het indrukwekkende van deze compositie, maar evenzeer de adembenemende uitvoering van het Storioni Trio. De actuele situatie van de oorlog in Ukraine maakte deze uitvoering nog beklemmender.

Muzikale parel

Voor de pauze werd het pianotrio opus 15 van Bedrich Smetana gespeeld. Hij schreef dit werk in 1855 nadat een dochtertje aan de roodvonk was overleden. In het lyrische eerste deel vond ik in het begin de piano nogal erg dominant. Daarna was de balans goed. Het werk ademt de Boheemse cultuur.

Het dansante derde deel was een heerlijk samenspel met toch weer een triestig intermezzo van de cello. Mooie ontroerende muziek en mooi gespeeld. Het vierdelig pianotrio van Clara Schumann-Wieck is in de traditionele vorm geschreven. Het is een muzikale parel en het verdient vaker te worden uitgevoerd. Ze schreef het als cadeau aan haar man Robert Schumann ter gelegenheid van hun zesde huwelijksverjaardag. Ook dit werk werd heel mooi door het Storioni Trio uitgevoerd, maar de uitvoering van het pianotrio van Shostakovitsj maakte toch de meeste indruk.

Nieuws

menu