Mark Snijder.

De buren van... ‘Ineens had ik genoeg punten’

Mark Snijder. Wim Goedhart

Meppel – In de woonkamer liggen ingepakte jaloezieën op de vloer, de achtertuin is een zwarte zandvlakte en de schutting tussen hem en de buren ontbreekt nog. En ja, zo’n haakje voor de handdoek in de keuken is handig, maar het handvat van de oven doet tot zover prima dienst. „Ik woon hier hartstikke naar mijn zin. Driehonderd meter van mijn ouders, wat wil ik nog meer,” lacht de 27-jarige Mark Snijder.

Snijder is een van de gelukkigen die een plekje heeft weten te bemachtigen in een nieuwbouw rijtjeswoning aan de Rachel Ruyschstraat in Meppel-Zuid, tussen Randweg en Westerstouwe. Een studentenkamer kende hij al en ook een jaartje backpacken in Australië kan hij van zijn bucketlist strepen. Nadat hij terugkeerde van de andere kant van de wereld, weer bij zijn ouders introk en opnieuw aan de studie ging, kwam plots dit op zijn pad. Op de lijst bij Woonconcept stond hij al jaren, maar op zoek naar een woning voor zichzelf was hij allerminst.

Meppel is niet zo verkeerd

„Ik had het zeker niet verkeerd bij mijn ouders. Vroeger had ik het idee dat ik weg zou gaan uit Meppel. Toen ik ouder werd, zag ik dat Meppel eigenlijk helemaal niet zo verkeerd is. Tenminste, als de horeca weer open is,” lacht hij en zoekt als het woord horeca is gevallen oogcontact met vriend Wouter Timmerman, die met zijn laptop op schoot op de bank zit. Mark: „Ik woon hier en Wouter gebruikt de plek als kantoor, dat zie je wel!”

Wouter kan de woorden van jeugdvriend Mark over Meppel alleen maar bevestigen. „Meppel is niet heel groot, maar wel levendig,” zegt Wouter. „Ik heb een tijdje in Leeuwarden gewoond en dat is toch een stukje groter, maar Meppel is bourgondisch, Meppelers genieten van het leven. Dat maakt dat hier een prettige sfeer is. Ik ben hier opgegroeid, dus ken veel mensen. Meppel is een stad, maar toch ook weer een groot dorp. Dat vind ik juist wat hebben. Maar Mark, jíj komt toch in de krant, niet ik?”

Genoeg punten

In Meppel blijven, leek Mark Snijder dus wel in het straatje te passen. Dat het dit straatje zou worden en al helemaal zo snel, had hij helemaal niet in zijn planning staan. De inschrijving voor de gloednieuwe huizen aan de Rachel Ruyschstraat stond zo’n zeven weken open. Op een zondag zat hij met wat vriendinnen bij elkaar die lieten weten dat ze allemaal hadden ingeschreven. „Die dag was de laatste dag dat het kon. Dat heb ik toen maar gedaan, helemaal niet met het idee dat het ook echt wat zou worden. Dinsdag kreeg ik een mail. Ik had genoeg punten, ik zat bij de eersten.”

En zo heeft het continu doorsparen van punten bij de woningcorporatie zich uiteindelijk uitbetaald. De hoekwoningen in de rij waar Snijder een huis kreeg aangeboden, waren vergeven. Verder zat hij behoorlijk op de eerste rang. Het werd nummer 18. „De vier blokken van vijf woningen hebben een veel kleinere tuin. Deze rij huizen hebben de diepste tuinen. Ook als je naar de zon kijkt, liggen ze gunstig. Dat wordt straks nog lekker in een avondzonnetje zitten.”

Helemaal zelf inrichten

Op 8 december werd het woningblok opgeleverd. Nadat hij de sleutel ontving, ging het snel in zijn huis. „Mijn vader is timmerman dus die heeft mij mooi met alles geholpen. Schrijf maar even op: André Snijder Timmerwerken,” lacht Mark. „Zonder gekheid, ik kan het huis helemaal zelf inrichten, het is allemaal mooi. Perfect eigenlijk, als ik eerlijk ben. Geen gas, de elektrische kachel op 21 graden. En koken op inductie. Voor de kerstdagen zat ik erin.” Hij wijst naar de achtertuin waar vlak achter de deur naar buiten een flinke dennenboom ligt bij te komen van de feestdagen. Achter het groen van de kerstboom doemt dan toch al snel de zwarte zandvlakte op. „De tuin? Die ga ik in het voorjaar een keer aanpakken.”

En wat wil hij nog meer; aan de voorkant als hij door het keukenraam kijkt of uit de voordeur stapt, komen de jeugdherinneringen boven bij het zien van het voormalige Stad & Esch-gebouw aan de Randweg. Wouter lacht. „Geloof mij maar, daar heeft hij heel wat uitgespookt.” Mark vult aan: „Ze zijn daar nu behoorlijk aan het werk. Ik zal er even doorheen moeten en door het lawaai ook.” Hij doelt op de bouw van 34 energiezuinige sociale huurwoningen op het grasveld naast het voormalige schoolgebouw. „Maar daarna wordt het weer mooier.”

Stage

Vanuit zijn kersverse nieuwe plekje is Snijder nu druk bezig met zijn studie Logistiek en Economie in Zwolle. Zijn stage in zijn derde studiejaar van een half jaar als operationeel inkoper bij VDL Enabling Technologies Group in Almelo zit er bijna op. Een baan vinden in deze branche in deze regio moet te doen zijn, denkt hij. Dát hoeft dus geen reden te zijn om al binnen afzienbare tijd de Rachel Ruyschstraat te verlaten. En die reis naar Australië, die heeft hij toch al mooi te pakken.

„Ik deed op het HBO eerst de opleiding Vastgoed en Makelaardij. Dat was geen succes en daar ben ik mee gestopt. Na een tijdje werken besloot ik in 2017 voor een jaar weg te gaan. In vier maanden tijd heb ik de helft van Australië gezien. En ik heb er gewerkt. Ik heb een mooie tijd gehad, maar na een jaartje was ik het backpacken ook wel zat. Met meerderen op een kamer ging me opbreken. Terug thuis wist ik zeker dat ik weer aan de studie wilde, een papiertje halen. En ik dacht rustig na die studie naar een huisje te kijken, maar ja, moet je me nou eens zien zitten?”