Een vrolijk beschilderde vakantiebus op camping De Veenkuil: 'Dit is een eyeopener voor ons'

Op het tentenveld van camping De Veenkuil in het Kuinderbos valt de vrolijk beschilderde vakantiebus van Mirjam uit Jirnsum meteen op.

De vrolijk beschilderde camper.

De vrolijk beschilderde camper. Cees Walinga

Mirjam zit samen met haar vriend Johannes en dochter Sinne (8) voor de bus. De camping in het Kuinderbos is bijna een tweede thuis voor de familie. „Toen ik jaren geleden in Sint Johannesga woonde heb ik hier eens geboekt voor vier dagen, maar ik ben meteen twee weken gebleven. Sindsdien kom ik hier ieder jaar. De rust is geweldig en ook de mensen die hier komen, daar voel ik me thuis bij. Ze zijn heel toegankelijk”, vertelt Mirjam, terwijl ze een breiwerkje aan de kant legt.

Sinne is een en al energie en vertelt honderduit hoe mooi het op de camping is. Ze staat te trappelen om naar de vlottenbouw te gaan. Ze verblijft met haar moeder en vriend twee weken op de camping en daarna ook nog eens twee weken met haar heit en zijn vriendin. „En dan komen we hier ook nog in de voorjaarsvakantie en de herfst”, voegt Mirjam eraan toe.

Ontbijt

Mirjam, Johannes en Sinne hebben niet veel nodig om zich te vermaken. „Het uitje dat we ons hier gunnen is een lekker ontbijt bij bakkerij Breimer in Lemmer”, merkt Johannes op. Verder bezochten ze Dichter op het Water op Schokland. „En als het echt slecht weer is gaan we naar de Orchideeën Hoeve. Daar is het subtropisch warm”, merkt Johannes op. Met lezen, wandelen, fietsen, breien en zwemmen komen ze tijd tekort.

Sinne is dol op de natuur, ze speurt de hele dag naar kikkers en padden en geniet van de ringslangen die fascineren. Al vond ze het wel een beetje spannend toen ze er een zwemmend tegenkwam. Ook is ze graag bij de paarden die bij de plas grazen en ze doet mee aan alle boswachtersuitjes.

Met trots toont ze alle schrammen, blauwe plekken die ze oploopt bij het spel in de natuur. „Ik ben ook uit een boom gevallen”, zegt ze bijna met trots. Twee artsen die ook op de camping stonden, kwamen snel te hulp, maar Sinne krabbelde weer op en vervolgde haar spel. In haar vrije tijd doet Sinne aan motorcross. Ze kan een stootje hebben. „Er is al een doosje pleisters door gegaan”, zegt Mirjam met een glimlach.

Vos

’s Avonds als het donker invalt en de drie voor de bus zitten, genieten ze van de rust die over de camping valt en de nachtdieren die tevoorschijn komen. Mirjam: „Dan zie je egeltjes, uilen, vleermuizen en zelfs een vos en hoor je het ritselen van de bladeren.”

De vuurhut is normaal gesproken in de late avond het ontmoetingspunt op de camping, maar deze is vanwege corona nog gesloten. Dat er geen hout gestookt mag worden, vinden veel bezoekers jammer. „De charme van de houtstook missen we wel een beetje”, stelt Johannes. „Dat hoor je van iedereen hier.”

Vanwege droogte is dat verbod overigens deze zomer niet nodig. De enorme plensbuien van de afgelopen week die ook de Veenkuil niet ontzien, zorgen voor flinke plassen, maar niet voor problemen stellen Mirjam en Johannes. ‘Wij zitten droog in onze bus, maar de kampeerders hier zijn wel wat gewend. Er wordt wel wat nat, maar het water stroomt hier snel weg. Je zit op zand.’

Brandweerwagen

Mirjam is trots op haar vakantieonderkomen op wielen, de Mercedes 307D. „Het was mijn grote wens, een vakantiebus en die heb ik nu. Ik heb hem zo gekocht met de beschildering erop. Het is een oude brandweerwagen. Ik heb zelf gordijnen gemaakt en er bedden ingebouwd. Ook de luifel heb ik zelf gemaakt door er een rails van een caravan op te lassen.”

Over water maken de drie zich niet druk. „Nou ja het condenswater drupt bij ons in de bus van het dak.” Sinne is gevlogen, maar de vlottenbouw waar ze naartoe was, blijkt er niet te zijn. Sinne loopt even verderop op de camping met de tien maanden oude dwergteckel Aagje in haar handen. Het hondje is van Willem van Doorn en Xandra Rienks uit Alphen aan den Rijn. Ze hebben ook nog een ruwharige teckel van tien jaar mee.

Aagje heeft een aanstekelijke werking op de kinderen op de camping. „Ze komen bijna allemaal langs om met Aagje te knuffelen”, vertelt Van Doorn. Terwijl hij dat zegt passeren drie kinderen die Aagje ook even een aai over haar kop geven. „En ook de ouders komen natuurlijk even langs. Na de verhalen van hun kinderen zijn ze benieuwd naar Aagje en dan komen ze hier en zeggen: ‘Is dit nou Aagje?’”

Eyeopener

Aagje leidde de twee indirect naar de camping in Bant. Aagje haalden ze namelijk bij een fokker in Echtenerbrug en dat leidde ertoe dat ze het Kuinderbos ontdekten en er nu hun tent voor twee weken opzetten. „We hadden op de navigatie de kortste route ingevoerd en dat bracht ons langs dit bos. Voor ons een onbekend gebied, maar beslist een eyeopener . We dachten altijd dat de Noordoostpolder erg saai was met alleen rechte wegen, maar het is hier prachtig. We zijn ook al naar het Waterloopbos geweest. Echt heel leuk, maar ze moeten er wel voor oppassen dat dat geen pretpark wordt. Het was er erg druk. En verder gaan we zeker nog naar Gaasterland en de Weerribben.”

„We verblijven graag op een natuurcamping omdat er niks is en dus veel rust. De mensen die hier komen zijn ook geen herriemakers. Dat past bij ons.” Bovendien is er in de buurt een gebied waar ze de honden even los uit kunnen laten. „Dat spreekt ons ook aan natuurlijk.” Sinne kan Aagje maar niet loslaten en vertelt dat ze de hondjes een kaart gaat sturen.

„De hondjes stelen de show hier. Ze zijn ook superlief voor kinderen”, zegt Xandra. Willem en Xandra staan op het punt om met de hondjes in een fietskar naar het hondenuitlaatgebied te gaan. Of ze dat halen is nog maar de vraag. Donkere wolken pakken zich samen boven de camping. Niet veel later plenst het, worden stoeltjes ingeklapt en zoekt iedereen een droge schuilplek.