Henny Brandenburg.

Henny Brandenburg (80) verhuisde 21 keer en zag veel van de hele wereld. ‘Nijeveen voelde gelijk goed’

Henny Brandenburg. Foto: Wim Goedhart

„Toen ik hier binnenreed, voelde het gelijk goed. Dat heb je soms met plaatsen.” In 1974 draaide Henny Brandenburg met de auto de Dorpsstraat in Nijeveen op.

Dit zou de plek worden om samen met haar man Joop en toen nog twee zoons te settelen. Toch heeft ze er in haar leven – dat tot nu toe tachtig kalenderjaren telt – drie keer over gedaan om zich er definitief te vestigen. Maar als je 21 maal verhuist, kan het ook niet in één keer goed zijn.

„Met vaak verhuizen, heb ik geen moeite. Mensen zuchten en steunen altijd zo. Verhuizen is een kwestie van dozen inpakken, de koelkast leeghalen, schoonmaken en op de nieuwe plek weer uitpakken. Er zijn best plekken waar ik had willen blijven, dat is ook waar. In Hilversum bijvoorbeeld, waar ik ben geboren. Ik verhuisde met mijn ouders naar Den Haag. Daar liep ik met mijn poppenwagentje door de stad. Waar ga je heen, vroegen mensen mij. Ik zei: naar Hilversum.”

Over de essentie van verhuizen zoals ze die omschrijft, valt geen speld tussen te krijgen. Zoals er weinig is waaraan je gaat twijfelen als het uit de mond van mevrouw Brandenburg komt. Als je het je kunt veroorloven, is een reis naar Nieuw-Zeeland maken in je eentje niets meer en niets minder dan een reisbureau binnenstappen, een groepsreis boeken en gaan. En als je man er niet van houdt om op vakantie te gaan, pak je de tent op en zet je die samen met je vier zoons ergens in Nederland neer. „Hartstikke leuk.”

Kleurrijk leven

De nuchterheid, spontaniteit en overtuiging hebben haar een kleurrijk leven gegeven. Zie alleen al de rits aan fotoboeken naast elkaar geordend in de kast. Landen van bestemming op de kaft; Spanje, Frankrijk, Griekenland, Oostenrijk, Duitsland, Turkije, Londen, Cuba, Egypte, Thailand, Zuid-Afrika, Indonesië, Nieuw-Zeeland. En dat allemaal sinds 2003, na het droevige overlijden van Joop.

„Ik wilde reizen en waarom zou ik het laten? Met groepsreizen tref je vaak echtparen, de aansluiting is snel gevonden. Heimwee ken ik niet. Het is best hoor, als ik weer thuiskom, maar als ik op reis ben, heb ik het altijd naar mijn zin. Eén keer ben ik met een reis voor alleenstaanden mee geweest, dat was geen succes. Een vrouw zat me constant te pushen als ze een leuke man zag. Daarvoor ben ik niet op reis. Dan ga ik wel op een terrasje zitten.”

Dus dat was eens en nooit weer, want Henny Brandenburg weet wat ze wil. „De reis in Egypte was verdeeld in drie verschillende weken. Daar zat naar een volgende plaats een gigantisch lange binnenlandse reis naar een volgende plaats in. Dat zou met de bus zijn. Ik wilde met het vliegtuig. De organisatie zei dat met de bus mooier was, omdat je onderweg veel van het land zou zien. Ik zei: wat dan, zand? Wat een verloren tijd. Ik kreeg het voor elkaar dat ik met het vliegtuig ging.”

In vlammen op

De vele verhuizingen in het leven van Henny Brandenburg kennen talloze redenen. Zo ging de mooie boerderij aan de Nijeveense Dorpsstraat („de laatste voor het spoor aan de linkerkant”) in vlammen op, kreeg Joop werk in het Erasmus MC in Rotterdam en startte haar zoon een dierenpension in Balkbrug waar ook zij bij ging wonen. Toen dat laatste binnen de familie niet vlekkeloos verliep, besloot ze eruit te stappen en dat was de tweede keer dat ze in Nijeveen belandde.

„Zo is het me toch nog gelukt, een definitief plekje in Nijeveen. Nu ga ik niet meer weg!”  

„Nummer 6 op de Dorpsstraat, een hartstikke leuk huisje. Maar ik wilde reizen. Ik heb het verkocht en belandde in de Heinsiusstraat in Meppel. De mooiste bestemmingen waar ik op de wereld ben geweest? Zuid-Afrika was geweldig. Je bent zo dichtbij de dieren. Indonesië was ook heel mooi. De dorpjes en de rijstvelden, prachtig. Ik dacht toen: Ik ben hier gewoon!”

Wensenlijstje

Midden-Amerika staat nog op de wensenlijst van Henny Brandenburg. „Als straks alles wordt vrijgegeven om weer te gaan reizen, ga ik niet gelijk. Ik heb mijn beide vaccins gehad, maar ik geloof dat we er voorlopig nog niet vanaf zijn. Met het reisverbod en de beperkte bezoekregeling heb ik me het afgelopen jaar beperkt gevoeld. Zeker met dat rauwe weer van een paar weken geleden, dan kun je ook niet naar buiten.”

Daarom maakt de zon haar zo gelukkig. Op „het mooiste plekje van Nijeveen” kan Henny in haar tuintje vrijwel de hele dag van de opwarmende stralen genieten. Een kopje koffie naast zich, een boek in de hand en haar tien jaar oude hond Ytha nabij.

Kerspel

„Vier jaar geleden woonde ik nog in de Heinsiusstraat. Dat zijn gehorige huizen. Dichtbij de stad, zeiden mensen, maar daar heb ik niks mee. Toen wees een oude buurvrouw mij op deze woningen in Het Kerspel. Ik kon kiezen uit een rijtje van drie op de zuidkant op de begane grond. Ik koos de middelste, zo heb ik tussendoor nog zicht op de Dorpsstraat. Ik hoef geen verkeer voor mijn deur, maar een beetje levendigheid vind ik wel leuk. De bomen hiervoor blijven in de winter en zomer groen.” Ze lacht. „Zo is het me toch nog gelukt, een definitief plekje in Nijeveen. Nu ga ik niet meer weg!”