Roelof Groen.

Roelof Groen: 'Winters zijn niet voorbij. Het kan nog steeds…'

Roelof Groen. Foto: Martijn Bijzitter

Inwoners van Steenwijkerland en regio geven een inkijkje in hun dagelijks leven in de vorm van een dagboek. Deze week Roelof Groen uit Giethoorn, voorzitter van de Overijsselse Merentocht.

Donderdag 11 februari

Vorst in aantocht is blijkbaar elke keer weer aanleiding voor de media om mij te benaderen en af te spreken voor een interview in krant, radio of tv. Dat begon al voor het afgelopen weekend en ging gestaag door. Het grote en mooie artikel in Trouw gaf ook reactie bij andere landelijke media.

Gisteren de hele morgen opgetrokken met Mariëlle Beumer van RTV Oost voor opnames. Vooral de frustratie over het niet mogen organiseren van het prachtige evenement, de Overijsselse Merentocht, voerde de boventoon.

Na de lunch even op de fiets naar het dorp gereden om te kijken hoe ijsclub Giethoorn het er voor had staan. Ze hadden alle veegmachines keurig paraat staan. Ze waren nog wat onzeker wat hun allemaal te wachten stond. Maar het zijn mannen die niet voor een kleintje vervaart zijn en zullen de klus zeker klaren. Vanmiddag ook maar even de stoute schoenen (schaatsen) aangetrokken en het voor Gieterse waaghalzen bekende rondje ‘Brouwers’ geschaatst.

Voor mij was het een beproeving. Heel slecht ijs op grote delen van die route. Vooral op het Bovenwiede. Daar kwam ik ook nog te vallen. Ik had het niet zo in de gaten, maar kwam er nu toch achter dat ook ik een jaartje ouder word.

Op de dorpsgracht in Giethoorn was het ijs nog steeds onbetrouwbaar. Ik werd gewaarschuwd door twee jongens die me drijfnat tegemoet kwamen en vertelden dat ze er zojuist doorgezakt waren. Dus op het laatst nog een stuk moeten ‘klunen’ om thuis te komen. ‘Gelukkig’ maar dat dat deze jongens me voorgegaan waren, anders had ik wellicht ook een nat pak gehad.

Na een lekker warm bad kwam ik tot de ontdekking dat mijn pols waarschijnlijk toch wat gekneusd was na de valpartij op het ijs. Ook een vingerkootje gaf een wat vreemde richting aan.

Vrijdag 12 februari

Na het ontbijt en het doorspitten van de krant, nog enkele reacties aan journalisten gegeven. Langzaam maar zeker kwam de berusting over het feit dat de Overijsselse Merentocht niet kon en mocht doorgaan in deze Covid-19 tijd. Ook het niet doorgaan van andere, door de ijsclubs in Steenwijkerland georganiseerde toertochten, was erg spijtig, maar we moesten het accepteren.

We zullen het moeten doen met het in goede banen leiden van de onvermijdelijke enorme toestroom van schaatsers in de gemeente. Dit was nu echter de verantwoordelijkheid van de gemeente, c.q. burgemeester Rob Bats.

Naast enkele adviezen was er voor mij niet veel meer te doen. Om half twee zat ik toch wel enigszins gespannen klaar voor een live-interview van Bureau Sport met Frank Evenblij en Erik Dijkstra. Je weet maar nooit hoe het zal gaan met deze gasten. Want ondanks dat ze echte sportfanaten zijn, hebben ze ook een reputatie om je op het verkeerde been te zetten.

Ik werd aangekondigd door Bas Nijhuis, de topscheidsrechter. Hij verving Erik Dijkstra en deed dat mijn inziens zeer goed. Hij kondigde aan dat hij schaatskoorts had door de Overijsselse Merentocht. Het interview ging goed en ik wist me goed staande te houden.

We kwamen samen tot de conclusie dat het wel heel mooi zou zijn als volgend jaar, wanneer de OMT 25 jaar bestaat, deze eindelijk doorgang zou kunnen vinden. Frank Evenblij beloofde ons dan een taart te brengen. Ik houd hem eraan.

Na de uitzending nog even geschaatst met Gerard Oord. Waar ik als ploegleider en trainer een flink aantal jaren mooie tijden mee heb beleefd. Samen achter elkaar op de Beulaker en Dwarsgracht, vele voor ons nog onbekende slootjes ontdekt om de door ons gewenste plaatsen te bereiken en thuis te geraken. Machtig mooi.

Zaterdag 13 februari

Het was tijd voor de kinderen en kleinkinderen. Luc en Nienke logeerden bij ons. Opa haalde ze al tijdig uit bed. We gingen naar het Molengat waar de ijsclub een baan had uitgezet.

De andere kleinkinderen Sepp en Lola voegden zich bij ons, samen met de 1-jarige Kenna Lenn en haar ouders Lianne en Peter. We gingen proberen een paar rondjes te schaatsen. En dat viel niet mee op de oneffen ijsvloer.

Ik verwonderde me echter over hoe goed Luc en Sepp schaatsten. Nienke had, hoewel ze goed kan schaatsen, wat meer moeite. Dit kwam door de andere schaatsen die ze onder had en waar ze duidelijk nog niet aan gewend was.

Vanmiddag weer schaatsen. Nu op de gracht achter ons huis. Vandaar gingen we de Cornelisgracht op met de kinderen. Een groot avontuur voor ze. Schaatsen waar ze zomers met de boot langs varen. Ze vonden het ook wel een beetje eng, maar vertrouwden op opa. Die weet wel wat kan en niet kan. Nienke had nu betere schaatsen en ging als een speer.

Even tot de Beulaker en weer terug. Thuis gekomen had oma lekkere warme chocolademelk klaar.

Zondag 14 februari

Het was wederom schaatsen met de kinderen. Voor dit dagboek is het misschien eentonig maar voor mij niet. Eerder het tegenovergestelde. Dit was zo mooi. Puur genieten met die kids. Al op tijd weer achter op de gracht. Maar nu ook naar het kanaal. Waar we gisteren niet langs konden, konden we nu zomaar naar het spiegelgladde zwarte ijs op het kanaal. Met Nienke en Luc heen en terug naar de Blauwe Hand. Een feest.

Na de middag met Lianne ook dat ritje gemaakt en geconstateerd dat op goed ijs de techniek van ons beiden nog oké is. Ook onze andere dochter Janice liet nog even zien dat ze het niet verleerd was. Op de terugweg van de Blauwe Hand zagen we dat de sterkte van het ijs al aardig afnam. Dus geen risico en van het ijs af. De laatste schaatsstreken van deze winter waren gezet.

Maandag 15 februari

The day after. Ik voelde wat spierpijn. Toch maar even de dokter gebeld over dat kromme vingerkootje. Even langs komen. Een Mallet finger blijkt het te zijn. Oplossing: zes weken een spalkje om de vinger. Tegelijk ook de uitslag van de vorige week gemaakte foto en echo van mijn schouder met dokter Westerbeek besproken. Gaf aanleiding om met orthopeed te kijken wat te doen. Zal ook wel wat met de leeftijd te maken hebben. Vanmiddag een paar boodschappen gedaan en thuis wat administratieve zaken afgehandeld.

Dinsdag. 16 februari

Vanmorgen even naar het ziekenhuis in Zwolle geweest om een kleine melanoom weg te laten halen. Gaf geen reden tot ongerustheid zei de dermatoloog. Heb ook wel het idee dat ze het wel mooi werk vinden. Twee dagen met een wel erg opvallend verband op mijn kaak. Vanmiddag niet veel meer gedaan, dan mijn vrouw Bertha van school gehaald.

Woensdag 17 februari

Vanmorgen vroeg opgestaan om met mijn schoonmoeder van 89 jaar oud naar Emmeloord te gaan voor haar coronavaccinatie.

Wel weer met verwondering gekeken hoe vitaal ze nog is in vergelijking met heel veel anderen van haar leeftijd, die ook hun prik kwamen ophalen. Op de terugweg nog even een oudere mevrouw geholpen die met een afgeslagen auto midden op de rotonde bij Blokzijl stond. Na de middag maar even alle schaatsen ingevet en opgeruimd. Alsmede mutsen, handschoenen, snowboots en skibroeken. Op naar een nieuwe winter...


Resumerend, een dagboek dat wat mij betreft er heel anders er uit had kunnen zien. Geen drukte met organisatie van het een en ander. Maar heel relaxt kunnen genieten van ijspret met kinderen en kleinkinderen. En ook zelf lekkere tochtjes gereden. Winters zijn niet voorbij. Het kan nog steeds…