Kendoka Joke de Jong met haar dobermann Anouk.

Joke de Jong, dojoleider van Meppeler kendovereniging Suirankan: 'Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg'

Kendoka Joke de Jong met haar dobermann Anouk. Foto: Martijn Bijzitter

In de wekelijkse rubriek Sportret wordt een regionale bekendheid uit de sport het hemd van zijn/haar lijf gevraagd. Deze week is kendoka Joke de Jong uit Staphorst aan de beurt.
  • Volledige naam: Johanna de Jong-Talen. Mijn oma van vaders kant heette Johanna.
  • Roepnaam: Joke.
  • Geboortedatum en -plaats: 25 januari 1957, in Meppel, op de De Vissersingel.
  • Woonplaats: Staphorst, sinds 1997. We wonen in een bungalow met een heerlijke tuin. De aangrenzende sloot is de grens met Meppel, en dus Drenthe. Ik ben opgegroeid in de Meppeler wijk Haveltermade. Vanaf 1976 heb ik samen met mijn man boven onze winkel gewoond, aan de Marktstraat.
  • Burgerlijke staat: Getrouwd, in 1980, met Henk. Hij werkte in café De Kansel. Ik kwam daar als gast. Van het een kwam het ander.
  • Lengte: 1.68 meter. Maar ik zal intussen wel wat kleiner zijn geworden, ha ha.
  • Gewicht: 70 kilogram. Bij kendo maken lengte en gewicht helemaal niets uit. We hebben geen uiterlijke kenmerken waaraan je kunt zien welk niveau je hebt en er zijn geen aparte klassen. Alleen op Europees niveau en op wereldniveau bestaan er aparte damesklassen. Ik heb de 5de dan, maar in een wedstrijd kan ik tegenover iemand komen te staan die bijvoorbeeld de 3de dan heeft. In theorie kan iedereen dus winnaar van de dag worden. Natuurlijk zul je bij een wat langere tegenstander wel sneller z’n zijkant proberen te raken. Ik denk dat ik het beste ben in de slag op de pols: de kote .
  • Opleiding: Na de havo een opleiding tot secretaresse. Dat werk heb ik vier jaar gedaan.
  • Beroep: Inmiddels ben ik met pensioen, maar samen met Henk had ik vanaf 1976 een winkel in buitensportartikelen in Meppel: eerst Bill’s Dump, later Bill’s Buitensport. Bij Suirankan Kendo Club ben ik dojoleider. Door mijn man, die deze club in 1974 oprichtte, ben ik destijds kendo gaan beoefenen. Ik geef les, ben bij nationale wedstrijden scheidsrechter en secretaris van de bond. Langzaam probeer ik wel wat taken over te dragen. Maar met kendo stop je nooit. Het hoort bij de Japanse traditie om je kennis door te geven aan de jongere generatie.
  • Favoriete muziek: Oude, dansbare soul. Ik zet zelf nooit muziek op, maar luister veel naar NPO Radio 2 Soul & Jazz .
  • Favoriete film: Dirty Dancing , Geisha en The Last Samurai.
  • Favoriet tv-programma: Sport, als het op tv is. Verder de talkshows. En we kijken graag naar Scandinavische krimi’s.
  • Favoriet vakantieland: Mag het een eiland zijn? Terschelling! Daar komen we al jaren. De dorpjes, de bossen, het strand... het is er altijd leuk! Mijn man heeft er vroeger gewerkt. Daardoor hebben we er veel kennissen.
  • Belangrijkste les van mijn ouders: Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Ik ben heel gematigd.
  • Beste eigenschap: De dingen die ik doe, kan ik langdurig en met veel geduld doen. Ook in een kendowedstrijd blijf ik altijd goed kijken en geef ik niet op.
  • Slechtste eigenschap: Niet een uitgesproken iets. Misschien dat ik soms in bepaalde dingen iets te fanatiek ben.
  • Je kunt me wakker maken voor: Een mooi boek, bijvoorbeeld van Nora Roberts.
  • Beste beslissing ooit: De verhuizing naar Staphorst. En dat ik in 1996 ja heb gezegd tegen een uitnodiging om het Nederlands kendodamesteam te komen versterken.
  • Hobby: Naast kendo... trainen met onze dobermann Anouk: speuren, appèl en pakwerk. We hebben altijd dobermanns gehad. Anouk is onze negende hond. Verder mag ik graag tuinieren, fietsen en dansen.
  • Spijt van: Ik zou het zo niet weten. Als je ergens spijt van hebt, probeer je het op te lossen.
  • Hekel aan: Tja... Als je iets eens niet wilt, dan doe je het maar met tegenzin. Al dat demonstreren is niet aan mij besteed. Niet zo moeilijk doen, denk ik dan.
  • Levensmotto: Wederom: doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Ik ben niet zo extravert. Dat kendopak, ja, daar moet je in het begin even doorheen. Dat moet je niet gek vinden om aan te trekken. Ook het stampen en het schreeuwen als je een slag maakt, horen erbij. Een slag moet geen toevalstreffer zijn. Die moet je met overtuiging maken, anders wordt het punt niet toegekend.
  • Laatste keer gehuild: Bij familiedingen. Of soms bij iets dat op televisie is. En bij het inslapen van de honden. Als ik moet huilen, probeer ik het liever weg te slikken.
  • Bang voor: Niets. Nooit geweest. Blessures? Ach, bij kendo kun je heus weleens een blauwe plek krijgen, maar we slaan niet dóór. Ik heb laatst mijn knie geblesseerd, doordat Anouk me lanceerde met haar lijn. Maar dat komt wel weer goed. Ouderdom komt nu eenmaal met gebreken.
  • Mooiste persoonlijke sportmoment: Meedoen aan het WK in 1997 in Kyoto, Japan. Geweldig om mee te maken! En om als Nederlandse bij de beste 16 van Europa te mogen horen, op het EK 1998 in Basel in Zwitserland.
  • Favoriete maaltijd: Japans en Chinees eten. Maar ook Hollandse boerenkool of erwtensoep.
  • Favoriet drankje: Een wijntje of een biertje op een terrasje.
  • Ambitie: Als er gelegenheid voor is: het behalen van de 6de dan. Daarvoor moet ik naar het buitenland. En met Anouk het behalen van het IGP, het internationaal africhtingsdiploma. Ze heeft er genoeg werkdrift voor.
  • Ik zou graag eens lunchen met: Ik wil gewoon weer graag een keer naar ’t Plein, De Casteleyn of La Porte kunnen. Voor de muziek en om weer mensen te ontmoeten die we een hele tijd niet hebben gezien of gesproken. Heerlijk!