Column Door de ogen van... André Lampe: Postbode Thijs

André Lampe vertelt het Steenwijker Kerstverhaal op Kerstavond. Foto: Bergsma Lifestyle

Het overlijden van Thijs Voetberg vlak voor de kerstdagen kwam voor mij toch als een soort van donderslag bij heldere hemel. Dit omdat ik een week voor zijn plotselinge overlijden deze vriendelijke man nog tegen het lijf liep in de stad en we nog even in gesprek gingen samen.

Thijs toonde toen geen spoor van ongemak en hij had de pas er nog stevig in. Een ieder kende Thijs Voetberg als postbode en hij was een verdienstelijke voetballer uit vervlogen tijden. Ik wist dat Thijs alweer heel wat jaren weduwnaar was, maar verder kende ik hem eigenlijk oppervlakkig. En zo bleven onze regelmatige ontmoetingen ook, maar wel altijd met een hartelijke en goedlachse begroeting en daarna even praten over koetjes en kalfjes, waarna we elkaar verder een fijne dag wensten.

Voetberg kwam door de jaren heen ook geregeld in onze straat waar hij een kennis had wonen. Daar ging hij geregeld mee fietsen door de mooie buitengebieden van Steenwijkerland. Zag hij mij zitten op het balkon voorafgaand aan een fietstocht, dan trapte Thijs altijd even op de rem om een babbeltje te maken. Ik dacht ook altijd: daar heeft hij even behoefte aan.

Afgetraind en gesoigneerd

Thijs woonde alleen, de kinderen waren zoals dat gaat uitgevlogen en dan is single leven ook niet altijd even leuk. Voetberg zou zijn dagen als gepensioneerde toch ook anders hebben voorgesteld. Of hij überhaupt nog behoefte had aan een partner weet ik niet. Maar had Thijs bij leven een Tinder profiel aangemaakt op internet, had hij net zoals hij vroeger op het voetbalveld deed, zo kunnen scoren in zijn leeftijdscategorie. Want Thijs zag er voor zijn leeftijd nog zeer afgetraind en gesoigneerd uit. Die gedachte schoot wel eens door mijn hoofd als ik hem weer eens alleen zag lopen in het centrum van Steenwijk.

‘Alle tijd van de wereld’

Nog niet zo lang geleden kroop ik per ongeluk eens voor hem in de rij bij de kassa van een winkel. Thijs leek wat dromerig te kijken naar koopwaar en ik dacht dat hij nog niet aangesloten was in de rij om te betalen. Ik excuseerde mij uitvoerig bij de vriendelijke Voetberg. “Maakt niet uit”, antwoordde Thijs met een lach, “ik heb alle tijd van de wereld”. Met de kennis van nu blijft zijn opmerking ‘ik heb alle tijd van de wereld’ toch enigszins bij mij hangen. En dat maakt het extra wrang dat postbode Thijs zo plotsklaps uit het leven werd weggehaald.


Rust zacht, Thijs Voetberg...

Nieuws

Meest gelezen

menu