Column Door de ogen van... André Lampe: Ziekenhuis

Isala Diaconessenhuis Meppel. Foto: Daan Prest

Menig Steenwijker is er wel eens geweest, ter opname of voor een behandeling of gewoon op bezoek bij een onfortuinlijke dierbare. Het Isala Diaconessenhuis in Meppel is bedankt voor bewezen diensten en het gloednieuwe ziekenhuis is thans in gebruik genomen.

Na mijn laatste recentelijke bezoek aan het oude ziekenhuis keek ik bij het verlaten van dit gebouw toch een beetje weemoedig om. Dit omdat ik er warme hulpvaardige herinneringen heb liggen. Maandenlang in revalidatie geweest na een hersenaandoening, bijna tien jaar terug alweer en ik weet nog tot in details wie mij weer op de rails hebben gekregen in dit ziekenhuis aan de Hoogeveenseweg. Mijn dankbaarheid naar de medewerkers uit die tijd is nog altijd groot en hun namen zal ik nooit vergeten. Jerry Mud, Anita Fleur en Marli de Weerdt hebben mij weer teruggebracht naar een niveau van goed functioneren en mij het vertrouwen gegeven dat ik destijds broodnodig was.

Rare dingen doen

Bij elk bezoek nadien aan het Diaconessenhuis komen hun namen altijd weer bij mij bovendrijven. Jerry de fysiotherapeut, altijd een luisterend oor tijdens het masseren en superpositief in de begeleiding van oefeningen. Hoe klein de vorderingen soms ook waren, Jerry vierde het groots met mij. De ergotherapie van Anita stond ik eerst sceptisch tegenover. Ik moest de raarste dingen doen: met kussens gooien, ik zat vaak op een schommel en zong liedjes op een skippybal. Het ging mijn verstand wel eens te boven, maar na het volbrengen van de maandenlange sessies heb ik Anita eerlijk opgebiecht dat ik veel baat heb gehad van deze therapie en van haar inspirerende inzet om deze ouwe bok weer letterlijk in balans te krijgen.

Bang konijn

Marli was goed voor mijn bewustwording. Ook hier ben ik maanden op consult geweest. Ik kwam bij haar als een bang konijn maar door de sessies met Marli kon ik weer als onbevangen mens het leven toelachen. Het waren lange inspannende sessies. Ik moest wel eens wachten op een aansluitend consult maar dat irriteerde mij nooit.

‘One of Giethoorns finest’

De wachtkamer van de afdeling had een koffieruimte die niet deprimerend was en achter de administratie- en patiëntenbalie zat Gera Vos, ‘one of Giethoorns finest’. Je kan tijdens het wachten een schilderij aan de wand observeren maar de blik op Gera was ook niet verkeerd. Gera zit in haar vrije tijd in de organisatie van ‘Kampvuur Laait’, maar ik denk dat Gera er door de jaren ook wel achter is gekomen dat er niet alleen een kampvuur op laait als er mensen om haar heen vertoeven, maar dat terzijde. Niemand gaat voor zijn lol naar een ziekenhuis, maar mocht je er belanden, dan hoop je dat je er goede zorg en aandacht krijgt.

Wat dat betreft ben ik persoonlijk in het Isala Diaconessenhuis nog nooit van een koude kermis thuisgekomen.

Nieuws

menu