Klim naar topje Mont Ventoux deze keer goed voor ruim zeven ton. ‘Na Rollercoaster een indrukwekkende minuut stilte’

„We mochten weer, en het was een succes”, zegt Mont Ventoux speaker Egbert Vink. Onder de vlag van de gelijknamige stichting gingen zo’n vijfhonderd sporters afgelopen week de strijd aan met deze Franse ‘Reus van de Provence’. Strijden en afzien. Dat alles om zoveel mogelijk geld op te halen voor het KWF, om kankeronderzoek mogelijk te maken en ook voor regionale doelen.

Egbert Vink toont zijn medaille op het topje van de Mont Ventoux.

Egbert Vink toont zijn medaille op het topje van de Mont Ventoux. Foto: Stichting Mont Ventoux

„En de opbrengst is niet verkeerd. Mensen mogen nog tot eind deze maand doneren. En we zitten al ruim over de zeven ton”, zo klinkt het tevreden. „We hebben weleens ruim een miljoen als opbrengst gehad, maar toen waren er ook meer dan duizend deelnemers. Volgend jaar de vijftiende editie en dan nog een keer duizend deelnemers aantikken. Lijkt me een mooie uitdaging. De burgemeester van het dorp Montbrun-les-Bains gaf al aan dat er wat hem betreft volgend jaar best wat meer spektakel mag komen.”

De busreis naar Frankrijk ging dit jaar niet door. „Er waren maar tien aanmeldingen voor. Ik denk dat veel mensen geen zin hadden om de hele weg met een mondkapje op te zitten. Och volgend jaar beter, zelf ben ik met stichting voorzitter Peter Smorenburg naar de Mont Ventoux gereden.”

Tekst gaat onder foto verder


‘Berg van de wind’

De Mont Ventoux wordt ook wel de ‘berg van de wind’ genoemd. Want die kan daar stevig tekeer gaan. „En dat was deze keer het geval. We reden ’s morgens rond half zeven de berg op en op de top stond een beste bak wind. Er viel ook regen, al was dat gelukkig op een moment dat juist iedereen binnen was”, zo vervolgt Vink. Tijdens de tweedaagse mochten op donderdag de wandelaars en hardlopers de berg bedwingen. „Een honderdvijftig wandelaars, een handbikester, en veertig snelle mannen en vrouwen. Ja, fietsen blijft het populairst, deze keer op vrijdag zo’n driehonderd.” En de temperatuur op zo’n berg kan ook ‘heerlijk’ schommelen. „Aan de voet was het nog vijfentwintig graden, maar vergis je niet. Ja, ik had op de top een muts op, een graad of tien en pittige wind.”

Geen last van verkeer

Vorig jaar ging het niet door, maar in coronatijd hebben ze op en rond deze kale berg met kenmerkend maanlandschap niet stilgezeten. Vink is daar positief over. „Want het plateau van de berg is gerenoveerd. Geen autoverkeer meer over de top, dat gaat via een weggetje onder de top de afdaling in. Hebben we dus geen last meer van.”

En soms is het wereldje heel erg klein. „Want El Jackson, Erik en Lottie, stonden bij de start op te treden. Na het bekende nummer ‘Rollercoaster’ was er een minuut stilte. Erik en Lottie hebben pasgeleden ook nog opgetreden tijdens de vinylmarkt op de Vestingfeesten in Steenwijk.”

Tekst gaat onder foto verder

Twaalfde deelname

Egbert hoort al zo ongeveer tot het meubilair van de stichting. Vier jaar geleden werd hij op de berg onderscheiden met de ‘Mont Ventoux waarderingsspeld’. „Negen keer ben ik als hardloper naar boven gerend, maar mijn lijf kan dat niet meer. Nu was ik voor de derde keer speaker. Twaalf keer van de partij dus. Ja, zo blijf je betrokken. Ik bekijk het van jaar tot jaar, volgend jaar de vijftiende editie zou ik niet graag willen missen.”

En Egbert is naast speaker ook manusje van alles daar in Frankrijk. „Zo kun je een verzorgingspost bemensen en verkeersregelaar zijn. Och, in de bus regelde ik ook altijd van alles. Nou ja, die was er dit jaar niet.”

Deelnemers fietsen of lopen vaak voor iemand in het bijzonder. „Dat kan voor iemand zijn die de ziekte heeft of er aan overleden is. Gelukkig genezen er ook mensen van deze ziekte. Dat is heel fijn. Sporters hebben van die persoon een foto op het shirt, aan het stuur van de fiets, of letterlijk in het rugzakje.”

Tekst gaat onder foto verder

Op de fiets naar Mont Ventoux

Egbert spreekt over John Hermeling en zijn vrouw Diny uit Veenendaal. „Zo bijzonder. Die zijn vanaf huis op een gewone fiets naar de Mont Ventoux gereden om daar mee te doen. Diny heeft wel op een racefiets de berg beklommen, maar John is op zijn gewone stalen ros naar boven gereden. Knap toch?” Vink spreekt ook met respect over het gedenkkappelletje op de Mont Ventoux. „Wie wil kan daar een kaarsje branden. Je kunt er ook een foto neerzetten van iemand die overleden is. Die worden vaak na verloop van tijd weggehaald. Ook van René Gaastra uit Steenwijk stond er destijds een foto. René is er al bijna vijf jaar niet meer. Met hem is het allemaal begonnen...’”