Kniepertien: Iconen

Ook dit jaar al heeft een wereldster ons verlaten: David Crosby. Foto George Huisman

Ik heb The Beatles nooit zien optreden. Ze gingen te snel, te vroeg uit elkaar. Ik heb de Rolling Stones ook nooit live gezien, want Beatles-fan. Simon & Garfunkel kregen ruzie voordat ik ze tijdens een concert kon zien.

Op kleinere schaal: ik heb wel mogen genieten van levende grootmeesters Rob de Nijs en Boudewijn de Groot. Ik zag Blof in De Meenthe en, onlangs nog, Youp. En Johnny Logan. Ik zag er járen geleden Willeke Alberti en Jenny Arean. Ik was blij met mijn kaartje op de eerste rij. Totdat bleek dat alléén de eerste rij was verkocht -dertig stoelen…

Vrijdagavond was ik in het Vestzaktheater voor een bijzondere herinneringsavond: de fabuleuze Bogey & the Longhorn speelde liedjes van 36 artiesten die ons de afgelopen drie jaren waren ontvallen: Trini ‘If I Had A Hammer’ Lopez, Gerry Marsden -van de Pacemakers (‘Ferry Cross The Mercy’), Michael Nesmith van The Monkees, Vader Abraham, Henny Vrienten, Meat Loaf (‘You Took The Words…’), Ennio Morricone (‘Het Gebeurde In Het Westen’), Olivia Newton-John: ‘Grease’ en ‘Xanadu’.

Bogey speelde ‘Look On The Bright Side Of Life’ van Terry Jones/Monty Python, Kansas ‘Dust In The Wind’ en meest verrassend: het door Jan Joustra vertolkte ‘De Dans Van Zorba de Griek’ wegens het overlijden van Mikis Theodorakis (96!). De band sloot passend af met ‘Music’ (‘Was My First Love’) van John Miles.

Ik zag en hoorde de liedjes langskomen van artiesten die het jaar 2023 niet meer mochten meemaken. Een gedachte bleef hangen: wat een mooie onvergetelijke, ontroerende muziek werd er toch gemaakt in mijn jongere en oudere jeugd, muziek met eeuwigheidswaarde.

Dan hoor je een paar dagen geleden dat David Crosby de eerste wereldster was die het leven dit jaar heeft gelaten, en dan besef je dat de dood je herinneringen begint in te halen…

Nieuws

menu