Kniepertien: Nachtburgemeester

Egbert Luchtmeijer, ofwel de Nachtburgemeester van Rams Woerthe. Foto Sieb van der Laan

Ik kom niet zo vaak als ik zou willen in stadspark Rams Woerthe; de echte Steenwijkers spreken liefkozend over de Tuun. De laatste keren was ik er als bezoeker van de Han Evers-concerts in het Koepeltje. Persoonlijk hoogtepunt blijft voor mij Bogey & the Longhorn, een zo het lijkt bij elkaar geraapt zooitje instrumenten bespelende en zingende jongelui van middelbare leeftijd. Ze brengen de muziek uit mijn cd-kasten, en doen dat buitengewoon goed.

Dat park dus, Rams Woerthe, een van de mooiigheden die de familie Tromp Meesters ons heeft nagelaten. ‘Nederlands mooiste Engelse Landschapspark’ schreef Egbert Luchtmeijer (1955-2020) al in september 2013 trots als recensie op de Foursquare City Guide. Ik denk nog wel eens aan hem, aan Egbert, lang geleden mijn achterbuurjongetje uit de Paul Krugerstraat.

Forsgebouwde kerel, hart op de tong, twinkeling in de ogen, wat hij in zijn kop had, had-ie niet in zijn kont. Hij zou dit jaar met pensioen gegaan zijn, woonde op de Beitel. Hij omschreef zichzelf op Twitter als: man met humor, paardenliefhebber, honden, natuur, antiplastic en vlekkenkampioen (…). Op Facebook stond lange tijd een bijzondere jeugdfoto: slungelig persoon, golvend haar, een bril met grote vierkante glazen, snor, driedelig pak, met de arm nonchalant steunend op een standaard. Hij kijkt wat dromerig van de camera weg.

Kreeg op enig moment, later in zijn leven, de diagnose ALS, hij vertelde mij de ongeluksboodschap zelf. Maar dat bleek later ‘een foutje, bedankt’ zo zei hij met het nodige cynisme. Wel verloor hij door (een andere) ziekte zijn ene onderbeen. Het weerhield hem er niet van om weer-of-geen-weer in korte broek in zijn rolstoel rond te karren. Niet om te provoceren of ‘kijk mij eens’ maar gewoon: ‘Anders had ik vandaag ook een korte broek aan gedaan’.

Er bestaat op internet een lijst met overleden bekende Steenwijkers; Egbert staat in hetzelfde illustere rijtje als oud-wethouders Henk Visser (overleden 2021), Hilco Robaard (2016) en Anne Beeltje (2008), Irene Mulder (2020), Gerard Buisman (2011), pliesie Lambert de Weme (2006), Freek Oosterhof (2002) en Hildo Krop (1970).

Egberts passie was Rams Woerthe. Hij kon intens genieten van de zwarte zwanen; hij kon verrekte boos worden toen er een bruggetje was vernield. Hield daarover een emotioneel betoog (‘waarom toch deze zinloze vernieling?’) en hield er een aantal nachten in zijn rolstoel de wacht, in de hoop de daders te pakken te kunnen krijgen. Niet om ze aan de schandpaal te nagelen of hun identiteit te onthullen, maar om ze te vertellen over de historische schoonheid van zíjn park Rams Woerthe, de Tuun waar hij zoveel van hield. Het leverde hem de eretitel Nachtburgemeester van Rams Woerthe op.

Waarom zouden wij het betreffende bruggetje niet naar hem vernoemen?

Nieuws

Meest gelezen

menu