Kniepertien: jarig

Kniepertien was weer eens een keertje jarig.

Dat was mijn laatste verjaardag van dit jaar. „We zitten op 2/3 van ons leven,” appte mijn even oude tweelingbroer tijdens de wederzijdse felicitaties.

Er was een tijd dat verjaardagen vooral een gezellig samenzijn met familie en vrienden was. Toen kwamen de kinderen erbij, nu de kleinkinderen, waardoor zulke hoogtijdagen nóg intenser beleefd worden. Waar aan de ene kant naasten wegvallen, wordt aan de andere kant je leven zoveel rijker door aanwas met je eigen DNA.

Omdat het een gewone vrijdag was, was het aantal persoonlijke felicitaties minder, maar die via social media fenomenaal. Vóór het computertijdperk werd ik gefeliciteerd door -ik doe maar een gooi- 50 mensen. Nu via de modernigheden als facebook en twitter krijg ik felicitaties door het zesvoudige aantal daarvan. En ik ken ze allemaal. Mensen die ik ooit één keer professioneel gesproken heb feliciteren me, en buurjongens van zestig jaar terug, oude klasgenoten, collega’s en vrienden, natuurlijk, maar ook hun kinderen. Een wethouder, mensen van de Kleine Kamp en de Gagels, mannen met wie ik heb gevoetbald. De voorzitter van de voetbalclub belde me, er kwamen felicitaties van vrienden uit app-groepen en van de lieve vriendin die wegens ziekte niet kon komen. Mensen die mij om 23.50 uur toewensen ‘…en maak er een mooie dag van…’

Ik ben eens op mijn verjaardag door vrienden toegezongen, op een filmpje vanuit zonnig Bonaire. Het eerste meisje waar ik in de eerste klas van de Wilhelminaschool verliefd op was is mij niet vergeten. De man van wie ik mijn kleding koop, een andere die ik graag eens zou interviewen, een vriendin van mijn overleden zuster, de vader van een overleden voetbalvriend, een ander die Steenwijk een leven geleden verliet voor een woonplaats elders.

Goed, de tijd staat niet stil, en ik moet nog 1/3 van mijn leven!

Nieuws

menu