Kniepertien: koning

'In het land der blinden is éénoog koning'. Foto George Huisman

Toen ik klein was heb ik wel eens gefantaseerd wat ik zou doen als ik één dag koning van Nederland zou zijn, of in elk geval: van Steenwijk. Zou ik dingen verbieden of verboden dingen toestaan? -al had ik toen niet door dat die macht niet bij de koning(in) lag.

Ik had wel wat ideetjes en die lagen vooral in de persoonlijke sfeer: gratis snoep, frisdrank, chips en ijs, dubbel zoveel en dubbel zo lange vakanties en vooral: zomers mooi zonnig weer, ’s winters pakken sneeuw en meters ijs. Eén dag koning, het is er nooit van gekomen, totdat…

Vorige week moest ik in Tjongerschans in Heerenveen geholpen worden aan staar aan mijn linkeroog. Ik zag wazig en ontzegde de wereld daarmee mijn scherpe blik. Staaroperatie houdt in dat de troebele lens uit het oog wordt gesneden en daar een kunststoflens voor in de plaats krijgt.

Mijn ziekenhuisdag begon om zeven uur. Ik kreeg koffie van de zuster en een reeks vragen, waaronder één of ik met mest in aanraking was geweest. Al mijn antwoorden waren: nee, behalve op de vraag ‘bent u geboren…?’ Mijn bloeddruk was goed, evenals mijn humeur. Ik kreeg in een mooi tempo een stuk of tien druppels in mijn oog, operatiekleding aan en werd in een rolstoel, die tevens fungeerde als operatiebed, naar de afdeling oogheelkunde getransporteerd. De ingreep van een kwartiertje stelde niks voor; had ik misschien wel zelf kunnen doen. Het geopereerde oog werd afgedekt met een kapje. Terug in de medische dagopvang kreeg ik koffie met Peijnenburg koek. „In het land der blinden is éénoog koning,” maakte de verpleegster haar vaste grapje.

Na 24 uur mocht het oogkapje af. Ik was één dag koning geweest. En ik heb helemaal niks met die macht gedaan.

Nieuws

menu