Annie de Vries 'terug' in Blankenham, het dorp waarin ze jarenlang een belangrijke sociale rol speelde: 'Na corona weer aan saamhorigheid werken'

Annie de Vries (rechts) en Ineke Kikstra maakten samen een boek over het verleden van Blankenham. Foto: René Wiegmink

Annie de Vries hoopt op 16 september 90 jaar te worden. Zij heeft veel betekend voor haar geboortedorp Blankenham. Sinds een jaar woont ze in woonzorgcentrum WilgenStede in Wolvega. Samen met haar vriendin Ineke Kikstra blikt ze terug op de mooie jaren in Blankenham. Een rijk leven vol films, boeken, werken in de zorg en haar ‘afgod’ de tuin.

In haar kamer in de Wilgenstede kijkt Annie op een zonnige augustusdag naar de film Mooi weer in Blankenham. Haar vriendin en oud-huisgenoot Ineke is op bezoek, zoals elke middag, en kijkt met haar mee. Annie zelf zit in een rolstoel.

Naar WilgenStede

Op 8 mei vorig jaar heeft ze na een val van de trap haar schouder en vier ribben gebroken. Ook is daarbij een bloeding tussen haar hersenen en hersenvlies ontstaan. Na het ziekenhuisverblijf lukt het niet meer op thuis te wonen en verhuist ze naar Wilgenstede. Daarna krijgt ze ook nog corona, een longembolie, trombose in haar been en gaat ze geestelijk achteruit. „Gelukkig gaat het nu beter, soms is ze erg triest, maar meestal opgewekt”, zegt Ineke. „Het was een hele belevenis”, vat Annie zelf het afgelopen jaar samen.

De dames willen wel even de film stopzetten om te vertellen over de belangrijke sociale rol die Annie in het dijkdorp heeft gespeeld. Ineke reikt vier velletjes papier aan met daarop de hele levensgeschiedenis van haar vriendin. „Eigenlijk houd ik er niet zo van om in de picture te staan”, zegt Annie. Maar als wordt begonnen met herinneringen ophalen, dan straalt ze.

Frankrijk

Annie woont tot haar achttiende in Blankenham. Na de huishoudschool in Wolvega volgt ze de mavo in Emmeloord en doet ze elders in het land de opleidingen tot tandartsassistente, verpleegster en kraamverpleegkundige. „Annie was avontuurlijk en is daarna naar Ukkel in België gegaan, waar zij in een privékliniek een dame met MS verpleegde”, vertelt Ineke. Als zij uitbehandeld is, keert ze terug naar Vineuil Staint Firmin in Frankrijk. Annie gaat mee als haar particuliere verpleegkundige. Dag en nacht verpleegt ze haar, en dat vijftien jaar lang. De weken dat Annie Nederland bezoekt, vervangt Ineke haar. Daarnaast werk t Ineke elf jaar in een Frans revalidatiecentrum voor kinderen.

Als mevrouw Fabre in november 1979 overlijdt, besluiten de twee dames om samen naar Nederland terug te keren. Ze kopen Annie’s ouderlijk huis en gaan daar wonen. Hier kan Annie nog vijf jaar voor haar moeder zorgen, die bij hen in blijft wonen. Die mantelzorg combineert ze met nachtdiensten in een bejaardentehuis in Hasselt. Naast haar werk in het bejaardentehuis verricht Annie ook nog allerlei vrijwilligerswerk. Ze zit 24 jaar in de diaconie van de kerk en verzorgt samen met Ineke deze veertig jaar vier mensen als mantelzorger.

Boek

„De tuin was Annie’s ‘afgod’, als ze daar in kon werken, was ze zo gelukkig”, vult Ineke aan. Annie bevestigt dat, met een lach op haar gezicht. Een andere hobby is filmen. Het verenigingsleven, de bewoners en hun huizen, alles leggen ze vast op meterslange filmbanden.

Annie en Ineke werken ook mee aan een fotoboek over Blankenham, dat in 2008 verschijnt. Hierin staan verhaaltjes van Annie de Dreu uit IJhorst, die haar jeugdjaren in Blankenham doorbrengt. „Dat vonden wij zo leuk, dat we alle huizen die zij noemt zijn gaan fotograferen”, zegt Ineke. Van elke huis zoeken ze ook foto’s op van 50 jaar geleden en plaatsen die naast de foto’s uit 2008. Het levert een uniek tijdsbeeld op. „Wij hebben er ruim zeshonderd exemplaren van verkocht”, herinnert Annie zich.

Mooi weer in Blankenham

„Mijn verjaardag vier ik hier thuis”, besluit Annie. Met ‘thuis’ bedoelt ze WilgenSteden en niet Blankenham, want dat gaat helaas niet meer. Ze vindt dat hun dorp wel veranderd is. „Ik zou een oproep willen doen dat we na corona samen, ook met de nieuwe bewoners die hier voor hun rust komen, weer aan de saamhorigheid gaan werken”, zegt ze. De doos vol kaarten die Annie heeft ontvangen geeft er blijk van dat de dorpsgenoten haar nog niet vergeten zijn. De film gaat weer verder. Annie is mooi weer in Blankenham.