Dave Prins (19) uit Oldemarkt nam deel aan fietstocht van Auschwitz naar Westerbork: 'Vrede is net als fietsen'

Dave Prins (19) uit Oldemarkt was gisteren nog steeds bezig met de verwerking van de indrukken die hij heeft opgedaan bij zijn bezoek aan het vernietigingskamp Auschwitz/Birkenau in Polen.

Dave Prins poseert op zijn fiets voor de woning van de vroegere kampcommandant Gemmeker. 'Op de fiets moet je dat allemaal verwerken wat je gezien hebt.'

Dave Prins poseert op zijn fiets voor de woning van de vroegere kampcommandant Gemmeker. 'Op de fiets moet je dat allemaal verwerken wat je gezien hebt.' Roel Kleine

De derdejaars student journalistiek (hogeschool Ede) arriveerde dinsdagmiddag samen met zo’n 60 studenten uit Nederland, Duitsland en Polen na een fietstocht van 1300 kilometer bij Herinneringscentrum Westerbork.

Vrede en vrijheid

De tocht is een initiatief van de stichting Terug naar Westerbork, die voor de coronacrisis al internationale seminars organiseerde en lesmateriaal ontwikkelde over vrede en vrijheid. Aan Terug naar Westerbork werkten onder meer Nederlandse en Duitse bestuurders, de provincie Drenthe, Herinneringscentrum Westerbork en het Staatsmuseum Auschwitz/Birkenau mee. De tocht zou eigenlijk vorig jaar worden gehouden in het kader van de nationale herdenking van 75 jaar vrijheid. Door de coronacrisis echter moest het evenement twee keer worden uitgesteld.

De meeste deelnemers studeren voor een toekomstige baan in het onderwijs. Daar ontmoeten ze volgens de stichting veel jongeren aan wie ze verhalen over de verschrikkingen van het Nazibewind voor en in de Tweede Wereldoorlog kunnen doorvertellen. De tocht voerde zoveel mogelijk langs de originele spoorlijn tussen de kampen van Auschwitz en Westerbork.

Heftige indruk

Op 18 augustus waren de studenten met een bus vanuit Assen naar Auschwitz gebracht. Twee dagen hebben de deelnemers in de kampen Auschwitz en Birkenau doorgebracht. Dave Prins was zeer onder de indruk van wat hij in de vernietigingskampen tegenkwam. „Als je daar loopt zie je hoe groot en slecht het was. De gevangenen waren geen mensen meer voor de nazi’s”, stelt de student uit Oldemarkt.

Ook is Dave door een van de gaskamers gelopen. „Daar zie je nog strepen op de muur staan die herinneren aan hoe de mensen naar adem hebben gesnakt. Dat maakte op mij een hele heftige indruk. Daar ga je over nadenken en op de fiets moet je dat later allemaal verwerken”, aldus Prins. Van de eerste paar dagen heeft hij nog een verslag kunnen maken, maar overmand door emoties brak hij de verslaglegging, van wat hij had gezien, af. „Als je alleen op je kamer zit en je bekijkt alle foto’s weer die je hebt gemaakt, dan komt dat allemaal wel binnen hè? Ik kon echt geen verslag meer maken”, lijkt hij zich te willen verontschuldigen voor het afbreken van het relaas over zijn indrukken van het Duitse vernietigingskamp.

Terug naar Nederland

Zaterdag 21 augustus begonnen de 60 studenten op de (wielren)fiets de terugtocht naar Nederland met als eindbestemming het Herinneringscentrum Westerbork. Onderweg hoorden zij verhalen over de Tweede Wereldoorlog, met dus de bedoeling dat zij die verhalen in hun eigen omgeving weer gaan doorvertellen. „Want vrede is net als fietsen”, stelde de organisatie. „Je moet je ervoor blijven inspannen.”

Van de 1300 kilometer lange tocht hebben de studenten 850 kilometer gefietst. Volgens Prins was het in Polen niet overal mogelijk om de tocht per fiets te vervolgen. Dat had volgens hem onder andere te maken met de infrastructuur in het land. „Er waren niet overal fietspaden op het traject en het kon ook niet overal geregeld worden.”

De jonge inwoner van Oldemarkt kwam bij het initiatief van Terug naar Westerbork terecht na de aandacht voor de tocht op social media. „Ik zag het voorbij komen op Facebook en aangezien ik altijd al geïnteresseerd ben in oorlogsgeschiedenis heb ik mij aangemeld. Dit wilde ik echt doen”, was voor hem de belangrijkste motivatie om zich op te geven voor de tocht. „Iedereen die mee heeft gedaan is geïnteresseerd in de Tweede Wereldoorlog en ze houden ook allemaal van fietsen. Iedereen is er ook van overtuigd dat dit niet nog een keer mag gebeuren.”

Het eindpunt van de tocht was gistermiddag het terrein rond de woning van kampcommandant Albert Gemmeker. Familie, vrienden en bekenden vormden een erehaag voor de fietsers die tegen half twee hun opwachting maakten bij het Herinneringscentrum, waar zich overigens vlak voor de eindstreep nog een ongelukkige valpartij voordeed in het ‘peloton’. Maar niemand hield er noemenswaardige kwetsuren aan over. Er volgde nog een rondleiding over het kamp en er werden nog bloemen door deelnemers aan de fietstocht gelegd bij het monument.