Stel uit Kalenberg verlaat Doevehuis en gaat naar Zweden. Daar runnen ze straks een supermarkt en benzinepompje: 'Je neemt jezelf mee, dat scheelt een stuk'

Voor hem was de keuze niet zo moeilijk. Zij had er beduidend meer moeite mee. Jurjen (58) en Jacoline Rienmeyer (55) van het Doevehuis in Kalenberg gaan een nieuw avontuur aan. Ze vertrekken komende maand met hun hele hebben en houden naar het Zweedse Jädraås om daar een supermarktje en benzinepompje te gaan runnen. Ook beginnen ze er een lunchroom. „Je neemt jezelf mee, dat scheelt een stuk.”

Jurjen en Jacoline Rienmeyer van Het Doevehuis verhuizen eind september van Kalenberg naar Zweden.

Jurjen en Jacoline Rienmeyer van Het Doevehuis verhuizen eind september van Kalenberg naar Zweden. Foto: René Wiegmink

Het is een rustige donderdagochtend in Kalenberg. Af en toe komt er een bootje voorbij varen en aan de overkant vergapen fietstoeristen zich aan het moois dat het gebied te bieden heeft. Ook bij het Doevehuis is het rustig. Maar achter de schermen zijn Jurjen en Jacoline druk bezig met de voorbereidingen op het vertrek.

Verhaal gaat verder onder de foto

Het Doevehuis is verkocht aan mensen uit Heemskerk en de laatste formaliteiten moeten nog worden afgehandeld. Komende maandag nemen de twee afscheid van collega’s, relaties en bekenden. In de laatste week van september begint de reis, een week later bestieren ze als trotse eigenaren Kjellas Mack, een supermarkt met een benzinepompje en beginnen ze er een lunchroom.

Stoomtrein

Een druk leven zijn ze wel gewend. Zeven dagen per week – zeker in de zomer - staan ze ‘aan’. Het Doevehuis is tegelijkertijd hun thuis en vrije tijd zit er gewoonweg nauwelijks in. En dat is wel een keer mooi geweest, vinden ze. In Zweden hopen ze vooral rust te vinden. Vijf dagen in de week aan het werk, de avonden en weekenden vrij, dat zou het mooiste zijn. Jädraås is ongeveer zo groot als Kalenberg en is een broedplaats voor toerisme. De typische huizen, een oude ijzerertsfabriek, een stoomtrein, een skigebied om de hoek, bossen, natuur.

Verhaal gaat verder onder de foto

De beelden zijn jaloersmakend. Rust is er zeker te vinden. Na een paar bezoekjes wisten ze genoeg. Hier gaan ze hun leven voorzetten, geven ze een slinger aan het leven, in plaats van af te bouwen. Een nieuw begin. Ze zijn er bovendien met open armen ontvangen. De bewoners zijn warmhartig, sociaal en bieden nu al de helpende hand. Het gebied is uitgestrekt en wie weleens met de auto door de Zweedse natuur heeft gereden, weet dat er nauwelijks tegenliggers zijn. En schrik niet als er plots wilde dieren op de stoep staan.

Verkoop

Het Doevehuis is tweeënhalf jaar geleden in de verkoop gezet. De verkoop liet even op zich wachten en toen kwam ook nog eens corona. Dat bood het echtpaar de kans om naar een oud-collega van Jurjen te gaan, in Zweden. Het was het eerste van in totaal vier bezoeken aan de omgeving. Toen wisten de twee genoeg. „Hier is hier wel heel erg mooi”, vertellen ze. „Afgelopen januari zijn we er weer geweest, toen het sneeuwde. Zó mooi.”

Altijd op vakantie dachten ze; dit zou ook mooi zijn. „Op de laatste dag van de vakantie bleek het dan telkens toch niet zo te zijn. Nu hadden we dat niet. Toen we weer thuiskwamen, werd er gebeld dat het supermarktje en de benzinepomp te koop kwamen. In april zijn we daarom weer gegaan.”

Verhaal gaat verder onder de foto

Jacoline kijkt Jurjen aan. „Jij zei meteen: we doen het.” Bij haar is de twijfel groter. In 1994 zette ze samen met haar overleden man Klaas de Lange Het Doevehuis op. Met Jurjen pakte ze het leven vervolgens verder op. „Jurjen zit hier zes jaar, ik heb het hier opgebouwd. De jongste zoon woonde nog thuis. Je laat heel wat achter. Nu vind ik het nog af en toe moeilijk, maar het is niet beheersend.” Jurjen: „Zou dat niet zo moeilijk zijn, dan was het ook raar.”

Het is een optelsom geworden, waarbij het avontuur hoog op het pluslijstje staat. Het Doevehuis blijven runnen kan niet op halve kracht. „Dit kun je niet een beetje doen. We wonen erbij, zijn in de zomer zeven dagen open. Rustiger aan doen kan hier niet. Zijn we vrij, dan moeten we weg. Blijven we thuis, dan draait alles maar door”, zegt Jurjen. „Je doet dit ook meer uit liefhebberij. Het salaris van mijn vorige baan? Dat gaat het hier gewoon nooit meer worden”, zegt hij. „Voor ons is de optelsom steeds duidelijker. Ook vroegen we onszelf: waar willen we onze oude dag slijten? Zweden is héél erg mooi”, klinkt het nog eens.

Mooier dan hier

„Ja”, antwoordt Jurjen resoluut op de vraag of Jädraås mooier is dan Kalenberg. „Dat komt door de seizoenen, die heb je daar nog echt. Hier in Nederland is het ook prachtig, maar daar is het zó mooi. Lekkere zomer, goede winter. Dal wordt dat laatste wennen.”

Jurjen en Jacoline stralen als het over het avontuur gaat. Toch is er af en toe plaats voor doemdenken, geeft zij aan. „Dat hoort er ook bij. Ik probeer ook realistisch te zijn. Ik ben ondernemer, doe dit dertig jaar. Je laat toch wat achter.” Jurjen: „Je neemt jezelf mee, dat scheelt een stuk.” Jacoline: „Jurjen is oplossingsgericht. Het leven is een reis, we zien wel welk spoor we pakken.”